Van de week, sterker nog, afgelopen weekend (de tijd gaat snel) brak de discussie los over het Amersfoortse verzorgingshuis dat niet meer automatisch reanimeert. Er wordt daar niet gereanimeerd tenzij een cliënt expliciet heeft aangegeven wel gereanimeerd te willen worden.

Het is blijkbaar komkommertijd, want de media duiken er boven op. Uitdagende artikelen en misleidende teksten alsof de oudjes in Nederland mishandeld worden. Uiteraard zijn de (meer en minder intelligente) reacties op dit soort berichten op telegraaf.nl en ad.nl niet te stoppen en iedereen vindt het schandalig.

Ook in de Tweede Kamer hebben ze blijkbaar niets beters te doen en wordt er bovenop gedoken. De ene stoere uitspraak na de andere stoere uitspraak komt vanuit Den Haag. Iedereen bemoeit zich ermee en vindt er wat van. De euthanasieregeling wordt er zelfs bijgehaald. Ik kan me vergissen maar reanimeren is net even anders dan euthanasie.

Uiteraard is een rol op het toneel ook weggelegd voor de professionals onder ons. Er wordt geschermd met resultaten bij reanimatie uit onderzoek A. Uiteraard zijn de resultaten van onderzoek B ook beschikbaar en minder rooskleurig. Komen mensen wel of niet goed uit een reanimatie.

Uieraard is reanimeren een kwestie van leven en dood en dien je daar zorgvuldig mee om te gaan. Dat zijn beslissingen die je weloverwogen neemt. En na een verstandige beslissing dient er ook verstandig gecommuniceerd te worden. En dat lijkt nog wel een aandachtspunt in deze kwestie.

Maar de reactie van de politiek en de media vind ik stemmingmakerij. Bovendien wie heeft er nu eigenlijk wat van te vinden? Is dit niet wat we nastreven? Het algemene motto (ook vanuit Den Haag) is de regie bij de cliënt. Nu ligt de regie bij de cliënt en nu weet iedereen hoe het beter moet……..

Het verzorgingshuis heeft haar beleid inmiddels teruggedraaid.