Dingen zijn soms niet dat wat ze lijken te zijn. Afgelopen zondag met het hele gezin uit eten. Want van stel met kind zijn we verworden tot een heus gezin met twee kinderen. Een stralende zomerse dag dus je zou zeggen druk bij de pannenkoekenhuizen met terras. Maar wat schetst de verbazing: gewoon parkeerplek beschikbaar en niet in de rij voor een tafeltje. Sterker nog een keurig tafeltje, zicht op de speeltuin en plaats voor de kinderwagen. Je zou zeggen een fantastische ervaring. Niets bleek minder waar: om half zes drie pannenkoeken besteld die om half acht nog steeds niet geserveerd waren. Hoe lang kan het duren, het bakken van een pannenkoek? Bij navraag bij de juffrouw was het antwoord: het is zondag dan duurt het altijd lang.

Op zich een oninteressant verhaal voor deze zorgblog. Maar laten we de vergelijking eens trekken. U heeft een afspraak bij het ziekenhuis, er is keurig een parkeerplek en ook nog een stoel beschikbaar in de wachtkamer. Wat als de juffrouw van de polikliniek na twee uur wachten tegen u zegt;,” tsja het is dinsdag en dan is de poli altijd druk…… “ Waarschijnlijk wordt u daar net zo ongelukkig van als ik van de juffrouw van het pannenkoekenhuis, alleen is er bij zorg een grotere afhankelijkheid. Je loopt niet zo maar weg als je medische klachten hebt. Een patatje is daarentegen snel gehaald op de hoek.

Waar het omgaat is dat vraag en aanbod niet geheel in evenwicht zijn en dat het dus in de capaciteitsplanning misgaat. Het is allemaal niet zo ingewikkeld, maar je moet het niet aan het toeval overlaten. Als je weet dat het op zondag in het pannenkoekenrestaurant te druk is, zet je wat extra pannen op het vuur en regel je personeel dat kan bakken.  Voor de zorg is dat niet anders. In de zorg zijn ook middelen genoeg om efficiënter en effectief met de capaciteit om te gaan en dat ook de patiënten/cliënten tevreden zijn. Het is een kwestie van Slim Organiseren.

2 Reacties » | Permanente link

‘Verschillen in kwaliteit ziekenhuizen onverklaarbaar groot’ zo staat op Skipr te lezen naar aanleiding van het RvZ-rapport “Sturen op gezondheidsdoelen”. Het berust nu op toeval of je een goede of mindere goede arts treft. En dan te bedenken dat artsen net mensen zijn en niet overal goed in kunnen zijn. Ofwel ook binnen het eigen specialisme hebben dokters goede en minder goede kanten. Volgens de Rv Z gaat de kwaliteit van zorg omhoog door het stellen van doelen om daar vervolgens op te sturen.

Sturen op expliciete gezondheidsdoelen kan en moet, zowel op het niveau van de zorgverlener en de patiënt, op dat van de zorginkoop en op het niveau van het locale en nationale beleid, zo stelt de RvZ. En voor dat alles is een grote rol weggelegd voor een nieuw op te richten Kwaliteitsinstituut voor de Zorg. Ooit hadden we daar het CBO voor. Dat is vorig jaar ten onder gegaan en uiteindelijk doorgestart als dochter van TNO. Nu mag een nieuw orgaan het gaan proberen. Vraag: Wat maakt dat dit het orgaan het wel redt waar het CBO dat niet deed?

Eén van de taken voor dit kwaliteitsorgaan wordt zoals gesteld het bezighouden met het stellen van en het sturen op gezondheidsdoelen. Ofwel vanuit een of andere instantie wordt gewerkt aan doelen en niet vanuit de dokters en niet vanuit de cliënt. Terwijl voor de een het doel is zo snel mogelijk naar huis te komen ongeacht eigen toestand, kan voor de ander het doel zijn pas naar huis te gaan als een bepaald functioneringsniveau gehaald is. En dan te bedenken dat een arts er van medisch oogpunt ook nog wat over te zeggen heeft.

Bovendien zolang het hele land in rep en roer is door CZ die eisen stelt aan de borstkankerzorg, lijkt mij dat het kwaliteitsorgaan start vanuit een buitenspelpositie. En dan wordt er niet gescoord…..

Geen reacties » | Permanente link

“Zou IK de beste zorg leveren, levert de rest van Nederland die dus niet, en krijgen alle andere patiënten dan die van mij suboptimale zorg?!”

Deze vraag van een specialist raakt de kern van de zorg van dit moment. Ziekenhuizen krijgen steeds meer commerciële belangen. De Top zoveel lijstjes komen van alle kanten op ons af, beste ziekenhuis zus en beste ziekenhuis zo.  Ook de overheid stimuleert concurrentie.  Maar is die concurrentie er wel echt?
Zorg is mensenwerk en al ware deze dokter de beste van Nederland ,dan kan hij onmogelijk alle patiënten van zijn specialisme behandelen. En dus zou dan de één inderdaad betere zorg krijgen dan de ander.

Voor de basiszorg gaat dit verhaal volgens mij niet op. We kunnen ervan uitgaan dat iedere dokter binnen zijn eigen specialisme goede basiszorg verleent. Daar zijn ze immers voor opgeleid. Op dat gebied valt dus voor ziekenhuizen de concurrentieslag niet te winnen. En moet je hem ook niet willen winnen. De slag is op dit moment te slaan in de randvoorwaarden. En dan gaat het over zaken als parkeergelegenheid, spreekuren die op tijd lopen, restauratieve voorzieningen etc.

Ik schrijf niet voor niets op dit moment want dit zijn (zakelijke) voorzieningen die elke zorgorganisatie vroeg of laat kan realiseren. Onderscheid zit in de menselijke maat. In het werken vanuit je hart voor de zorg, je liefde voor het vak.

Er staat niemand ’s ochtends op om eens lekker patiënten te pesten, al lijkt dat er wel eens op. Laten we met elkaar opstaan en bedenken welke zorg we zelf zouden willen hebben. Bied die zorg dan ook een ander. Ik durf te beweren dat randvoorwaarden als parkeergelegenheid en restauratieve voorzieningen niet meer interessant zijn.

Geen reacties » | Permanente link

Fouten in de zorg, het lijkt wel een taboe. Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt, dus ook in de gezondheidszorg. Natuurlijk is dat precair want een fout heeft (vaak) rechtstreekse gevolgen voor een cliënt/patiënt. Er kunnen mensenlevens mee gemoeid zijn en dat is spannend. Bovendien is het maken van fouten in de zorg een geliefd onderwerp voor de pers. Uiteraard meestal  uitvergroot, tendentieus en erop gericht om te scoren.

Of dat ook een van de redenen is weet ik niet, maar het valt me op dat er in de meeste organisaties maar weinig fouten gemeld worden. MIP, MIC, VIM het bestaat allemaal, maar het aantal meldingen is over het algemeen laag. Er bestaat meestal geen meldcultuur. En melden zonder iets mee te doen, is ook een zinloze exercitie.

Fouten toegeven doet niemand graag, want dat maakt je kwetsbaar. Daarmee maakt het je misschien wel juist sterker.  Dus dat is één voordeel.  Een tweede voordeel: van  fouten kun je leren. Dus en sterker en meer geleerd wanneer je een fout maakt en dat durft toe te geven. Een boel te winnen dus!

Kortom, ik stel voor dat we vanaf morgen stoppen met het wegmoffelen van fouten en al helemaal stoppen met het afschuiven van fouten, stoppen met het schoonvegen van de straatjes. Want daar wordt niemand blij van.

Geen reacties » | Permanente link

Transparantie is een modewoord in de gezondheidszorg. Alles moet maar transparant en inzichtelijk. Transparantie van de kwaliteit van zorg is ook een belangrijk speerpunt van de overheid. De ziekenhuizen kennen prestatieindicatoren, het programma Zichtbare Zorg is opgericht etc. En dat allemaal met als doel de kwaliteit van zorg die geleverd wordt zichtbaar te maken. Wat is dan kwaliteit van zorg? Dat betekent onder andere cliëntgericht, veilig, op maat, op tijd en ook nog effectief. Ofwel een ingewikkeld geheel van maatstaven en zo klinkt transparantie als iets heel groots en zo wordt het ook iets heel groots.

Maar transparantie kan juist ook heel klein beginnen, bijvoorbeeld met het openstellen van de agenda’s van behandelaren. Het komt nu nog met regelmaat voor dat behandelaren (artsen, fysiotherapeuten, etc.) nog volledig zelf hun agenda beheren.

Het gevolg:

Een cliënt belt om een afspraak te maken. Dat kan helaas niet direct want de juffrouw aan de andere kant van de lijn heeft geen inzicht in de agenda’s en dus ook niet wie wanneer plek heeft. De cliënt moet worden teruggebeld nadat uitgebreid overleg heeft plaatsgevonden met de verschillende mensen.

Of een cliënt belt om te vragen hoe laat de afspraak met dokter Pietersen ook alweer gepland staat. Het antwoord moet worden schuldig gebleven want er is geen inzicht. Kortom, cliënt moet later nog eens bellen of wordt later teruggebeld. Dokter Pietersen moet worden gestoord in zijn bezigheden om een en ander na te vragen.

Twee kleine voorbeelden die niet klantvriendelijk zijn en die zeker niet effectief zijn en de vraag is of op deze wijze op maat zorg kan worden geleverd.

De vraag waarom nog steeds veel agenda’s niet opengesteld zijn, blijft onbeantwoord. Wellicht omdat men bang is dat een ander gaat bepalen, angst voor een gebrek aan invloed, angst voor het inleveren van vrijheid. Ik heb geen idee. Mijn agenda is al jaren voor alle collega’s toegankelijk.  Maar ik denk dat de zorg een wereld wint als vanaf morgen alle agenda’s toegankelijk zijn.

Geen reacties » | Permanente link