Even was Paul Smits trending topic op Twitter. Hij stapt per direct op en krijgt een ontslagvergoeding mee. De ophef is groot en de reacties zijn niet mis te verstaan.
Het is ook net zo verwonderlijk. Ruim 2 ton meenemen als er toch sprake is van een behoorlijk incident. De discussie over de beloningen in de zorg barsten los en schieten in de emotie. Meer over beloningen van bestuurders in de blog van Hans Hoek.

Even los van de hele geld-discussie. Er zijn in deze situaties twee scenario’s die in de media passeren.  Paul Smits zegt het niet geweten te hebben en daarom niet eerder ingegrepen te hebben. Het andere scenario is dat hij het wel wist maar niets deed. Los van het feit dat de communicatie vanuit het Maaststad ook nog wel wat 1.0 was.

Maar goed, ik vind het onvoorstelbaar dat de bestuurder van niks wist. Ik vind het namelijk moeilijk voor te stellen dat er niet linksom of rechtsom melding gemaakt is. Ik weet uit eigen ervaring hoe de processen in een ziekenhuis lopen bij een relatief eenvoudige mrsa-besmetting. Dus dat zal bij deze bacterie niet anders zijn.  Maar stel nou eens dat het wel waar is, dat de bestuurder niets wist. Maakt dat eigenlijk nog uit of wat is dan erger: het niet weten of het niets doen?

Volgens mij is het “het niet weten” een groter probleem dan het niets doen. Als je het weet, kun je  tenminste in theorie stappen ondernemen. Kom je bij de vraag of een raad van bestuur alles kan weten? En wat moet een raad van bestuur dan minimaal weten?

Ben benieuwd naar jullie mening. C3 schreef overigens al eens cahier over bestuurlijk risico’s.