Maar dan, dan heb je een Twitter-account en dan? Dan kom je in een wereld van “Tweet”en “Retweet” maar ook de wereld van de “hekjes”#####. Dan gaan ook ineens “vreemden” je volgen. Vinden die mensen het dan toch interessant dat ik met Ella op de fiets zit of gaat het ze om het feit dat ik bezig ben met een analyse van poliklinieken? Ik weet het niet.

En tenslotte de informatie die meer en minder bekend Nederland met de wereld deelt. Een paar voorbeelden van de laatste 24 uur.
erbenwennemars bij de Coen en Sander show verkondigd dat ik zeker niet bij de grote M zou gaan eten.. en waar heb ik toch gegeten? juist…
fritswester Gem.Schagen heeft dit keer gewonnen! Pas gevormde college van PvdA en VVD is al voor installatie geklapt. Knap staaltje politiek amateurisme.
Mark_Zorgvisie Lieveheersbeestjes terroriseren ziekenhuis – http://bit.ly/ddTZfw
fritswester Koninginnedag in Zeeland wordt erg origineel dit jaar. Ringsteken en bolushappen zo hebben de burgemeesters bekend gemaakt. Hoe kom je er op?
FemkeHalsema Ai,ai! Welterusten

Wie wil er niet weten dat Erben bij Mc Donalds heeft gegeten en dat Femke Nederland welterusten wenst……….. Het zal wel wennen: twitter. Ruim tien jaar geleden begon een mobiele telefoon standaard te worden, we kunnen nu ook niet meer zonder. Dat belooft wat voor Twitter.

Ik verbaas me alleen zo over al dat geklaag. Een praktijkvoorbeeld:
Vorige week zondag zat ik met alle andere passagiers te wachten bij de gate op Sal om te gaan boarden. Na een weekje zon op de Kaapverdische Eilanden (weliswaar alweer ondergesneeuwd) terug naar huis.

Alles liep soepel, tot we maar niet gingen boarden, en het duurde en duurde.  Een juffrouw met een geel hesje kwam uiteindelijk vertellen dat de catering vertraagd was.
De piloot koos ervoor om ons bij de gate te laten wachten en niet in het vliegtuig. Bij vertrek bleek dat ze bij een stop op de Canarische eilanden niet voorzien waren van onze maaltijden en is snel contact gezocht met een cateraar op de Kaapverdische Eilanden. Die heeft vervolgens maaltijden in elkaar gedraaid zodat we met iets meer dan een uur vertraging, maar met maaltijden aan boord, de terugvlucht naar Amsterdam konden gaan maken.

We zijn vriendelijk te woord gestaan
We hebben uitleg gekregen van de situatie
We hebben de afwegingen van de piloot gehoord (op tijd vertrekken zonder maaltijden of te laat vertrekken met maaltijden, op een vlucht van 6,5 uur om 14.30 uur ’s middags met twee uur tijdsverschil).

Dan worden de maaltijden gedeeld in het vliegtuig en begint het geklaag. Het was hier te breed en daar te kort. Van gemier over het feit dat er geen keuzemogelijkheid is, tot het feit dat het niet te eten zou zijn (ik heb nog nooit heerlijk gegeten in het vliegtuig. Maar dat weet je van te voren dus wat maakt het uit).
Wat maakt nou dat we (lees: ze) niet gewoon accepteren dat het is zoals het is. Excuses aanvaarden en gewoon relaxed de terugvlucht ondergaan?

By the way met een baby van 8 maanden heb je andere zorgen aan boord dan je eigen maaltijd, misschien heeft dat er wat mee te maken…. 
Ben overigens benieuwd wat er gebeurd was als we op tijd vertrokken waren en dan zonder de maaltijden.

Voldoende parkeergelegenheid. Een kleine hoofdingang, er passen geen twee rolstoelen in tegenovergestelde richting tegelijk door de schuifdeur. Geen draaideur dus.  Een niet te missen balie, maar ik verkoos het toilet boven melding geven dat ik er was. Geen toilet in de centrale hal. Dan de hoofdgang maar volgen, een mooie winkelpassage, gehoorapparaten en andere hulpmiddelen worden in verschillende winkels aangeboden. Vierkante meters verhuurd dus. Uiteindelijk veel verderop ergens verscholen, het toilet.

 Daarna botste ik midden in het ziekenhuis weer op een zeer centraal gelegen informatiebalie. Mooi, ik hoef dus niet helemaal terug naar de hoofdingang om me te melden. Twee zeer vriendelijke dames stonden me te woord, bijzonder servicegericht. Een telefoontje, een stoel en een kop koffie, het werd allemaal geregeld met een glimlach. Al wachtend op mijn afspraak, informeerde ik bij de dames eens naar de winkelstraat en de mooie nieuwe uitstraling.

“Ja mevrouw, wel mooi, maar niet handig. Dit heeft toch niets met een ziekenhuis te maken. Dit willen cliënten niet. Ja dat hoort u goed, wij moeten tegenwoordig cliënten zeggen en geen patiënten. Hierachter verscholen, u ziet het niet, zitten de nieuwe poliklinieken. En daar gaan toch echt patiënten heen en geen cliënten. Je komt hier alleen als je iets hebt, als je ziek bent. Nu komen dus cliënten eerst langs al die winkels waar ze niet op wachten, ze zijn immers onderweg naar de dokter en niet onderweg naar de stad om te shoppen. Vervolgens ligt het doel uit beeld want wij hebben zo’n grote balie die het zicht op de verdere route ontneemt. En het ergste: de polikliniek longgeneeskunde hebben ze het meest achteraan geplaatst. Vast omdat die cliënten zo’n goede conditie hebben. Ik begrijp het niet mevrouw, maar ja, ik zit ook maar bij de informatiebalie, ze hebben er vast over nagedacht, hoop ik”.

 En dat hoop ik dan ook maar.

De nieuwe directeur is een traject gestart en komt met de manager een exitbedrag van 150.000 euro overeen. De baas van de directeur vindt deze 150.000 veel geld en ziet liever een dossier opbouw, ofwel nog eens drie jaar feiten verzamelen en alsnog exit. Volgens mij brengt dat nog hogere kosten met zich mee (drie jaar salaris een exitbedrag en nog drie jaar een disfunctionerende manager met alle schade van dien). Hoe komt het toch dat dit soort slecht functionerende mensen gedoogd worden? Hoe kan het dat iemand al jaren in een organisatie werkt, de hele organisatie ook weer dat het niet goed gaat, maar niemand verantwoordelijkheid neemt?

Het speelt op alle niveaus. Nog een voorbeeld: In een algemeen ziekenhuis worden leerling-verpleegkundigen opgeleid. Wanneer deze verpleegkundigen diplomeren mogen zij in het betreffende ziekenhuis aan de slag. Er zitten echter altijd een of twee jong gediplomeerden bij die geen enkele afdeling aan wil nemen. Ze vinden namelijk deze verpleegkundigen niet goed genoeg zijn. Alleen hebben deze verpleegkundigen tijdens hun net doorlopen opleiding wel altijd voldoende beoordelingen gehad op de stage-afdelingen. Als ze dan niet goed genoeg zijn, waarom zijn ze dan niet als onvoldoende beoordeeld tijdens een stage?

In beide gevallen geldt: Wat maakt nou dat de boodschap niet gebracht wordt? En wie wordt er mee geholpen als het blijft voortbestaan? Hoeveel schade richt je aan als je het niet zegt en wat levert het op als je het wel zegt?

De websites van de ziekenhuizen in de stad bezocht op zoek naar de toegangstijden. Overal meer dan 6 weken voor de orthopedie. Dus dan een commerciële kliniek die ook reguliere zorg biedt op het gebied van orthopedie. De website geeft aan dat ze geen wachtlijsten hebben. Toch kan ik pas 28 september terecht, het is namelijk vakantieperiode. Mijn vakantie duurt geen twee maanden….

Het Mesos dan maar bellen, locatie Overvecht is voor mij het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Nummer opgezocht via de website: een bandje. De wachttijd bedraagt momenteel meer dan tien minuten. Wij verzoeken u op een ander moment terug te bellen. Ik besloot daar niet op te wachten en dus het volgende ziekenhuis te bellen.

Het UMC, via het centrale nummer werd ik vlot doorverbonden naar de polikliniek orthopedie voor volwassenen. Halverwege mijn relaas over pijn in pols, doorverwijzing, afspraak maken, liefst zo snel mogelijk onderbreekt de juffrouw aan de andere kant van de lijn. In het UMC doet orthopedie geen polsproblematiek meer. Ik kan of een ander ziekenhuis bellen of het misschien proberen bij heelkunde.

Ik besloot het Diakonessenhuis te bellen. Nummer wederom opgezocht op de site. En toen wederom een bandje: al onze medewerkers zijn in gesprek, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen……………..25 minuten later kreeg ik een echte juffrouw aan de lijn. Polsproblematiek, nee dan moet u niet bij de orthopeed zijn .U moet naar het polscentrum, ik verbind u door. Ik lees ondertussen nogmaals mijn verwijsbrief: die is toch echt gericht aan de orthopeed.

En dan de polikliniek plastische chirurgie (annex polscentrum) aan de lijn. “Een afspraak maken dat kan, het wordt wel september, u begrijpt het is vakantie.” Daar begrijp ik toevallig niks van. Ik heb ook in vakantie pijn aan mijn pols dus:
“Maar mevrouw, ik heb nu last van mijn pols en ik zit met een baby van 9 weken die 6 kilo weegt en die ik de hele dag moet tillen.” “Oh, dan kan het maandag wel………”

Het kost een uurtje zorginstellingen bellen en een dosis geduld, maar dan heb je wel snel een afspraak. Het lijkt net gestroomlijnd: nu een verwijzing, maandag een afspraak.

Wat voor de kandidaat dan niet helpt:
• Als je een brief richt aan Marjolein Fermie, doet geachte heer Fermie het niet zo goed.
• Als je tot twee keer toe geen CV meestuurt in de bijlage is dat ook geen pluspunt.
• Spelfouten in de brief zijn ook jammer te noemen.
• Bij de vraag een korte motivatie en CV te sturen heeft een brief van 3 A4-tjes geen goede uitstraling, hetzelfde geldt overigens voor CV’s van meer dan 8 pagina’s.

Dus, als je solliciteert, doe het dan zorgvuldig. Lees een en ander heel goed na, en zorg voor check, check, dubbelcheck alvorens je op “verzenden” drukt…………..

Op woensdag ben ik standaard aan de beurt bij de gynaecoloog. Het is elke woensdag dezelfde dokter, die meestal op me staat te wachten als ik precies op tijd aan kom lopen. Hij is altijd vriendelijk, bespreekt de situatie van deze week, kijkt en luistert en vraagt me een week later weer terug te komen. Een plezierige ervaring.

Op dinsdag is het spreekuur bij de diabetesverpleegkundige. Hoewel de gynaecoloog en ik, keer op keer pogen een afspraak te maken bij de internist, kom ik op wonderlijke wijze keer op keer terecht bij de diabetes verpleegkundige. Zij bepaalt dat ik de internist niet hoef te zien, of eigenlijk andersom dat de internist mij niet hoeft te zien. Ik dacht dat ik klant was, maar blijkbaar vergis ik me.

Een en ander zou niet zo erg zijn als de rest van mijn ervaring bij de betreffende verpleegkundige plezierig zou zijn. Helaas………Het spreekuur is alleen op dinsdagmiddag, mijn gynaecoloog heeft alleen spreekuur op woensdag. Combineren is alleen mogelijk als ik van gynaecoloog wissel en niet als ik van diabetesverpleegkundige wissel. Nu vind ik mijn gynaecoloog belangrijker. Bovendien heb ik een plezierige ervaring met de beste man.

Dus dinsdagmiddag is het diabetesspreekuur. Om mijn werkzaamheden er zo min mogelijk last van te laten hebben, koos ik standaard voor de laatste afspraak op het spreekuur: 15.55 uur. Daar vind ik al wat van: 15.55 uur is de laatste afspraak. Waarom is die niet om 16.55 uur? Het antwoord lijkt vrij eenvoudig: als je een afspraak hebt om 15.55 uur, kun je erop rekenen dat de afspraak pas tegen vijven plaatsvindt. Het spreekuur loopt namelijk standaard uit. Als je dan klaar bent is de juffrouw van de balie ook al weg en moet je dus de volgende ochtend zelf een bandje bellen voor een nieuwe afspraak.

Een en al ergernis, met name omdat de betreffende verpleegkundige het blijkbaar normaal vindt dat ze zo uitloopt. Daarnaast is ze afgedraaid en heeft ze bij de laatste patiënt ook niet echt de aandacht er meer bij. Ik dacht een oplossing te hebben voor deze mindere ervaring. Ik kies gewoon voor de eerste afspraak op het spreekuur om 13.45 uur.
Jammer maar helaas: dat biedt geen oplossing. Ik neem standaard om 13.40 uur plaats in de wachtkamer. Mijn status wordt naar de verpleegkundige gebracht. En vervolgens wacht zij tot 14.00 uur om mij binnen te roepen zonder enige vorm van excuus. Als ik dan zeg dat ik reeds om 13.45 uur een afspraak heb, word ik verstoord aangekeken……….. om over de inhoud van het gesprekje te zwijgen.

Het zal duidelijk zijn: ik heb het niet met de diabetesverpleegkundige. Als het goed is lost het probleem zich van zelf op en ben ik na de bevalling ook meteen klaar met de diabetes. Maar los daarvan: hoe komt het nou dat de een zijn spreekuur zo lekker kan laten draaien en dat het andere spreekuur een rommeltje is? En dat vinden we met zijn allen goed. Want in ieder ziekenhuis zijn voorbeelden te over van dit soort spreekuren. Wanneer gaan we daar nu eens wat aan doen?

Er zijn van die vragen die in veel, zo niet alle, zorginstellingen spelen. Eén daarvan betreft de infuuspompen. Hoe komt het toch dat er nooit een infuuspomp te vinden is als je hem nodig hebt. Dat er nooit genoeg infuuspompen in huis zijn. Dat er volgens de overzichten ruim voldoende pompen moeten zijn, maar dat meer dan de helft altijd kwijt is? Dat je dus weer vier andere afdelingen moet bellen voor een pomp, die uiteraard zelf de pompen in gebruik hebben.

Als iemand het antwoord weet, hoor ik het graag. Infuuspompen steek je niet in je jaszak voor thuis. Of er moeten heimelijke pompverzamelaars bestaan. Waarom zijn ze er niet en waarom kost het zoveel tijd om aan een pomp te komen. Scheelt volgens mij een hoop frustratie en tijd als ze wel voor het grijpen staan. Wat volgens de formeel aanwezige aantallen zou moeten kunnen.

Wie o wie weet waar infuuspompen blijven?

In de Rapportage ouderen 2006 valt te lezen:
“Het persoonsgebondenbudget (PGB) is sinds 1995 een alternatief voor de zorg in natura, de thuiszorg. Opvallend is dat tien jaar na de invoering 45% van de ouderen met matige of ernstige lichamelijke beperkingen niet op de hoogte is van het bestaan van pgb’s.”

En in Gezondheid en welzijn van allochtone ouderen:
Allochtonen, met name Turken en Marokkanen, beschikken nauwelijks over de hulp van thuiszorg. Er worden hiervoor een aantal oorzaken genoemd:
• Onbekendheid met voorzieningen
• Grotere beschikbaarheid van mantelzorg
• Aanbod spoort niet met de zorgvraag
• Eigen bijdrage
Aan niet-gebruikers is gevraagd of ze bekend zijn met de thuiszorg. Lang niet iedereen blijkt op de hoogte te zijn van het bestaan van deze voorziening. Zo is slechts 65% van de Turken van 55 jaar en ouder bekend met de thuiszorg. Een kwart van de Marokkaanse vrouwen en Marokkaanse mannen van 65 jaar en ouder zijn niet vertrouwd met het begrip thuiszorg. Autochtone ouderen zijn wel bekend met de thuiszorg. Maar of ze dan meteen ook weten hoe ze die moeten aanvragen?

Ofwel het fenomeen thuiszorg geniet dan nog wel (enige) bekendheid, al laat die te wensen over bij allochtonen. PGB is nog geen alom bekend begrip. Dat zijn dingen die ik bijzonder vind, waar ik me over verbaas. Ik zit me dan ook af te vragen of dat alleen onder ouderen zo is. Of zou mijn sociale omgeving ook niet weten wat PGB is? Zou mijn omgeving eigenlijk weten hoe je thuiszorg aanvraagt? Wat het CIZ is en wat het RIO?
Tijd voor een klein onderzoekje. Ik zal u op de hoogte houden van de resultaten.

Om tien voor negen meld ik me in de hoop dat de dokter ook vroeg is en we mooi op tijd beginnen zodat ik weer snel mijn eigen ding kan gaan doen. Met mij zit nog een andere patiënt in de wachtkamer voor een andere dokter.
Om negen uur geen specialist te zien. Om tien over negen arriveert de dokter voor de andere patiënt. Om tien voor half tien ga ik maar eens vragen aan een verpleegkundige, wanneer ze denkt dat de dokter begint, ik had immers om negen uur een afspraak. Het antwoord: de dokter is al lang begonnen met het spreekuur. Ze is vast nog bezig met de patiënt voor u, de patiënt van negen uur. Ik ben de patiënt van negen uur dan is ze begonnen zonder mij.

De verpleegkundige vindt dat toch ook wat vreemd en gaat kijken, komt terug en zegt: de dokter is even aan het bellen. Maar ik had toch om negen uur een afspraak? Ja dat kon wel zo wezen, maar de dokter was aan de telefoon. Om vijf voor half tien word ik binnen geroepen. De dokter doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wellicht cq waarschijnlijk is het ook de normaalste zaak van de wereld. Ze komt in elk geval niet terug op de vertraging.

Ik ook niet, ik heb immers wat nodig van de dokter en waarom zou ik daar dan nu iets van zeggen. Ik heb even gedacht: zal ik weggaan en een nieuwe afspraak maken? Maar wie heb ik daar mee? Mezelf: ik heb immers wat nodig van de dokter en niet andersom.
Hoe zou dat nou komen dat dokters niet bedenken dat het heel storend is dat ze niet op tijd beginnen en daar vooral ook niet over communiceren? Waarom doen ze nou alsof het heel normaal is? Zouden ze wel eens nagedacht hebben over de andere kant van het verhaal?

Ik weet het niet. En als ik het verhaal van Albert over de kroketten lees, durf ik het zelfs te betwijfelen. Het is in ieder geval iets wat ik niet begrijp: niet in mijn rol als adviseur en als helemaal niet in mijn rol als patiënt………..