In de categorie verbazingen: het Maasstad Ziekenhuis benoemt een interim-bestuurder. Dat is op zich niet vreemd na het vertrek van Paul Smits. Er lijkt wel het een en ander aan de hand in die organisatie. Dus dat er een interim-bestuurder aangesteld wordt, is vrij logisch. Iemand die orde op zaken komt stellen.

Maar dan: dan is de interim-bestuurder iemand die tot vorige week in de Raad van Toezicht zat. Je hoeft geen governance-expert te zijn om te begrijpen dat dat niet kan. En als het al kan, dat je dat dan niet moet willen. Hoe kan nou iemand die tot vorige week als raad van toezicht verantwoordelijk was, ineens bestuurder worden in dezelfde organisatie.

Los van de principekwestie borrelen er bij mij allemaal vragen op: Hoe zit het met de verantwoordelijkheid van de Raad van Toezicht omtrent deze bestuurscrisis? Wat was hun rol in het geheel? Is de bestuurder wellicht weggestuurd zodat een toezichthouder het kon gaan overnemen, hoezo belangenverstrengeling? Hoe zit het met de informatie die de nieuwe interim-bestuurder als toezichthouder had? Hoe kun je van oud-collega’s vragen goed toezicht te houden op “een van hen”?

Kijkend naar wie er nog meer in de raad van toezicht zitten, de heer Scheepbouwer is bijvoorbeeld niet de minste;  wat maakt nou dat de raad van toezicht zichzelf die vragen niet stelt. En als de raad van toezicht zichzelf die vragen wel stelt, wat maakt dan dat ze deze beslissing neemt. Daar ben ik nou benieuwd naar.

Geen reacties » | Permanente link

Het is blijkbaar een moeilijk fenomeen. Spreekuren plannen, de een kan het wel de ander kan het niet.  Of misschien zit het niet in het plannen maar in het uitvoeren? Ik weet het niet, maar het blijft me verbazen hoe spreekuren kunnen verlopen. Bij de een gaat het altijd goed, bijvoorbeeld mijn tandarts, bij de ander weet je bijna zeker dat je te laat kunt komen want ze lopen nooit op tijd. Tenzij jij een keer te laat bent natuurlijk.

Recente praktijkervaringen maken de verwondering niet minder groot.  Ik ben inmiddels bijna 38 weken zwanger en een medische indicatie heeft tot gevolg dat ik gedurende mijn hele zwangerschap onder controle ben in het ziekenhuis. Wat een verschillen:

Dokter 1 loopt altijd stipt op tijd, is er altijd zelf en weet wat er vorige keer is afgesproken dan wel besproken.  De dokter toont interesse in de patiënt en doet ondertussen zijn werk. Een topper!

Vanwege diabetes was de overstap naar een andere gynaecoloog die het combinatiespreekuur met de internist doet, noodzakelijk. Dat zou prettig moeten zijn voor de patiënt. Echter deze gynaecoloog  is er vrijwel nooit zelf, wisselende arts-assistenten, patiëntendossier niet bijgewerkt. Gevolg is dat  de een niet weet wat de ander met me besproken heeft. En nog erger, het is een dagdeelvullend programma voor twee maal vijf minuten consult. De rest van de tijd is wachten tot je aan de beurt bent. En het maakt werkelijk niet uit of je eerste afspraak om 9 uur of om 11 uur gepland staat.

Wisselende dokters maken wonderlijk genoeg ook wisselend beleid. Dokter 1 zegt maximaal 38 weken, dokter 2 zegt wellicht zelfs halen bij 37 weken en dokter 3 zegt halen? Welnee we wachten in elk geval tot 39 weken en zelf bevallen heeft de voorkeur.  Inmiddels beland bij dokter 4 met nog weer nieuw beleid.

Ik vraag me wel eens af: hoe ingewikkeld kan het zijn? Na mijn dagdeel controles gisteren was er voor  vanmorgen om 8.45 uur een extra afspraak voor onderzoek ingepland in overleg met de spreekuurhoudende dokter. Speciaal om 8.45 uur want om 9.00 uur zou het reguliere spreekuur starten. De wachtkamer zat tot de nok gevuld, maar geen dokter. Om 9.05 uur kwam de dokter de polikliniek op, vergeten dat mijn afspraak erbij gepland was. “Ach” was de reactie “dan gaat het gewoon meteen al mis met het spreekuur. Anders loop ik over een uur pas uit, nu is het dan meteen gelukt.”

Iets in mij zegt dat er nog een hoop mogelijkheden liggen…….

1 Reactie » | Permanente link

Een van mijn verbazingen de laatste tijd is dat  veranderingen in organisaties keer op keer blijven hangen bij ontwerpen. Huh? Om het te verhelderen een paar voorbeelden:

Voor een ziekenhuis worden werkafspraken gemaakt tussen enkele  huisartsen en specialisten. Vervolgens wordt gedacht dat men er ook naar gaat werken als je de afspraken op papier verspreidt. Dus als je alle huisartsen en alle specialisten deze afspraken toestuurt is het proces veranderd. Managers en poliklinieken worden niet meegenomen. Het is immers een afspraak tussen dokters.

Nog een voorbeeld: De invoering van de ZZP’s in care-organisaties. Als je op papier uitwerkt hoe je het wil gaan doen en drie bijeenkomsten houdt voor medewerkers over wat ZZP’s zijn, dan gaat men er ook naar werken. Oh, is niet iedereen op die bijeenkomsten geweest? Ze hadden er wel kunnen zijn. We hebben speciaal drie bijeenkomsten gedaan zodat medewerkers meerdere mogelijkheden hebben om een en ander bij te wonen. Ook al zouden wel alle medewerkers naar de bijeenkomst geweest zijn, dan nog zijn de ZZP’s niet geïmplementeerd.

Een nieuwe strategie van de organisatie: eens in de zoveel tijd staan organisaties stil bij hun nieuwe strategie. Dat wil zeggen de top van de organisatie, soms in samenwerking met de verschillende managementlagen, soms zelfs de bestuurder individueel.
De afgelopen periode zijn veel zorgorganisaties overgestapt van de strategie customer intimacy op een nieuwe strategie, die van operational excellence. Dat vraagt nogal een andere werkwijze van medewerkers. Maar medewerkers veranderen niet van een stuk papier met de nieuwe organisatie strategie, al dan niet hip vormgegeven, bedacht door de top van de organisatie.

En zo zijn er nog meer voorbeelden te bedenken. We weten allemaal dat ontwerpen alleen niet voldoende is en dat de implementatiefase bij veranderingen van groot belang is. Wat maakt dan dat er nog zo vaak aan voorbij gegaan wordt?

2 Reacties » | Permanente link

Zelf ben ik patiënt (want zwanger) en dat maakt dat ik regelmatig in een ziekenhuis kom. Een paar verbazingen/vragen wil ik graag delen:

Waarom beginnen spreekuren veelal pas om 9.00 uur en is de laatste afspraak om 15.55 uur? Dat zijn kantoortijden. Ik kan ook van 8.00 uur tot 22.00 uur naar Albert Heijn. Daar hoef ik ook geen vrij voor te nemen. Natuurlijk er zijn uitzonderingen, maar het merendeel is nog steeds kantoortijd. Een dokter wil toch zelf ook buiten kantoortijd naar de tandarts of een collega-specialist?

Hoe kan het dat als ik om 9.30 uur, de vierde afspraak heb, ik pas om 10.05 uur aan de beurt ben? Wat gaat er in de planning mis dat het dan al zover uitloopt? Ik kan mijn extra wachttijd ook niet bij het ziekenhuis declareren. Mijn tandarts kan het overigens wel: op tijd plannen.

We zitten in een tijd dat er steeds meer functiedifferentiatie komt, maar mijn artsen doen weer zelf de bloeddruk. Voorheen werd je tevoren door een verpleegkundige meegenomen, bloeddruk en een paar standaardvragen, maar nu doet de arts het zelf weer. Ik heb de vraag gesteld waarom. Het antwoord van mijn dokter:
Omdat sommige van mijn collega’s vinden dat het sneller gaat. In het verleden kwam het een enkele keer voor dat je als arts op de verpleegkundige moest wachten. Dus in plaats van de stroomlijning tussen arts en de verpleegkundige aan te passen. Doen de dokters het weer zelf. Kost in mijn ogen in totaal meer tijd….. De verpleegkundige zie ik overigens ook nog steeds op de polikliniek.

Dan ben je bij de arts geweest en die zegt over vier weken terugkomen. Kom je bij de balie zegt de juffrouw, kan niet. Ik heb pas plek over 6 weken. Maar de dokter zegt 4 weken. Kan niet, zegt de juffrouw weer. Maar de dokter zegt het en bovendien is dan de 20 weken echo aan de beurt. Uiteindelijk zegt ze: ik zal even overleggen. Ze komt terug en vier weken later krijg ik de afspraak. Blijkbaar moet je standvastig zijn als patiënt, maar blijkbaar klopt er ook iets niet in het aantal beschikbare plekken…..

Kortom, een bezoekje aan het ziekenhuis levert weer een boel inspiratie op.

Geen reacties » | Permanente link

De AD top 100 ziekenhuizen  is er weer. Als zorgverleners vinden we er van alles van. Maar het is en blijft  wel iets waar de consument naar kijkt. Ook overigens iets waar ziekenhuisbestuurders die hoog scoren hun personeel mee prijzen.  Maar er zal toch een moment komen dat er door de lijst heen geprikt wordt. Dat moment komt wellicht steeds dichterbij.

Hoe verkoop je nu dat het ziekenhuis dat twee jaar geleden nog onderaan bungelde, het Flevoziekenhuis, nu de lijst aanvoert. Zijn daar alle dokters en verpleegkundigen ontslagen en is nieuw personeel aangesteld? Is iedereen uitgebreid naar bijscholingen geweest? Is de hele organisatie op zijn kop gezet en nieuw management aangetrokken? Wat doe je in 2 jaar zo veel beter dan alle andere ziekenhuizen dat je van een plek onderaan ineens de lijst aanvoert?

Het Flevoziekenhuis is daar niet uniek in. Daar waar het Flevoziekenhuis in 2 jaar klimt van plaats 97 naar plaats 1, kan het koningin Beatrix Ziekenhuis zelfs in een jaar van plaats 71 naar plaats 2 stijgen. Daarentegen kan het ook andersom. Het Wilhelmina ziekenhuis Assen vorig jaar nog in de top 3 staat nu nietszeggend op plaats 88. Ik kan me niet voorstellen dat iedereen daar na het behalen van de derde plaats gedacht heeft, het kan wel een tandje minder.

Dus wat zegt nou die lijst? Het zijn gegevens die de ziekenhuizen zelf aanleveren. Die worden niet getoetst. Dus als je een medewerker  laat zorgen dat a. de lijsten goed en tijdig worden ingevuld en b. je de aandacht richt op die punten die gescoord worden, dan kom je in de media als het beste ziekenhuis van Nederland. 

Dat het zo werkt, wordt ondersteund door de jaarverslagen van de ziekenhuizen zelf. In het jaarverslag van het Flevoziekenhuis over 2009 staat te lezen dat het Flevoziekenhuis zich sterk richt op de prestatie-indicatoren. Het koningin Beatrix Ziekenhuis in Winterswijk geeft in het jaarverslag een verklaring voor haar 71e plek in 2009 ten opzichte van de 23e plek in 2008. Letterlijk staat er in het jaarverslag dat niet alle informatie tijdig is aangeleverd en dat ook het AD niet alle informatie heeft overgenomen. Blijkbaar een leermoment want in 2010 eindigt het koningin Beatrix Ziekenhuis op de tweede plaats.

Kort samengevat je richten op het juist en tijdig aanleveren van de gegevens maakt of je hoog eindigt in de AD top 100.  Het AD meet 23 indicatoren, daar waar er veel meer te bedenken en benoemen zijn. Dus of ook de beste zorg geleverd wordt in een ziekenhuis uit de top 3 van de AD top 100 ziekenhuizen  is en blijft voor mij een vraag.

1 Reactie » | Permanente link