De gezondheidszorg leuker en effectiever
Categorie archief: 'Verbazingen'
Nederlanders klagen graag. Niet voor niets hebben we dan ook de Nationale Klaagtelefoon. Welke klacht dan ook, je kan ze bellen om je hart te luchten. Big business volgens mij, want daar wordt natuurlijk geld verdiend met 80 ct per minuut.
Ik verbaas me alleen zo over al dat geklaag. Een praktijkvoorbeeld:
Vorige week zondag zat ik met alle andere passagiers te wachten bij de gate op Sal om te gaan boarden. Na een weekje zon op de Kaapverdische Eilanden (weliswaar alweer ondergesneeuwd) terug naar huis.
Alles liep soepel, tot we maar niet gingen boarden, en het duurde en duurde. Een juffrouw met een geel hesje kwam uiteindelijk vertellen dat de catering vertraagd was.
De piloot koos ervoor om ons bij de gate te laten wachten en niet in het vliegtuig. Bij vertrek bleek dat ze bij een stop op de Canarische eilanden niet voorzien waren van onze maaltijden en is snel contact gezocht met een cateraar op de Kaapverdische Eilanden. Die heeft vervolgens maaltijden in elkaar gedraaid zodat we met iets meer dan een uur vertraging, maar met maaltijden aan boord, de terugvlucht naar Amsterdam konden gaan maken.
We zijn vriendelijk te woord gestaan
We hebben uitleg gekregen van de situatie
We hebben de afwegingen van de piloot gehoord (op tijd vertrekken zonder maaltijden of te laat vertrekken met maaltijden, op een vlucht van 6,5 uur om 14.30 uur ’s middags met twee uur tijdsverschil).
Dan worden de maaltijden gedeeld in het vliegtuig en begint het geklaag. Het was hier te breed en daar te kort. Van gemier over het feit dat er geen keuzemogelijkheid is, tot het feit dat het niet te eten zou zijn (ik heb nog nooit heerlijk gegeten in het vliegtuig. Maar dat weet je van te voren dus wat maakt het uit).
Wat maakt nou dat we (lees: ze) niet gewoon accepteren dat het is zoals het is. Excuses aanvaarden en gewoon relaxed de terugvlucht ondergaan?
By the way met een baby van 8 maanden heb je andere zorgen aan boord dan je eigen maaltijd, misschien heeft dat er wat mee te maken…. 
Ben overigens benieuwd wat er gebeurd was als we op tijd vertrokken waren en dan zonder de maaltijden.
Een bezoekje aan een algemeen ziekenhuis. Ik was er voor het eerst. Ik keek eens goed om me heen. Voldoende parkeergelegenheid terwijl ik om 14.00 uur een afspraak had. Het tijdstip wat bij veel ziekenhuizen opstoppingen betekent want start van het bezoekuur. Hier niet, er is een doorlopend bezoekuur van 14 -20 uur met uitzondering tussen 17 en 18 uur.
Voldoende parkeergelegenheid. Een kleine hoofdingang, er passen geen twee rolstoelen in tegenovergestelde richting tegelijk door de schuifdeur. Geen draaideur dus. Een niet te missen balie, maar ik verkoos het toilet boven melding geven dat ik er was. Geen toilet in de centrale hal. Dan de hoofdgang maar volgen, een mooie winkelpassage, gehoorapparaten en andere hulpmiddelen worden in verschillende winkels aangeboden. Vierkante meters verhuurd dus. Uiteindelijk veel verderop ergens verscholen, het toilet.
Daarna botste ik midden in het ziekenhuis weer op een zeer centraal gelegen informatiebalie. Mooi, ik hoef dus niet helemaal terug naar de hoofdingang om me te melden. Twee zeer vriendelijke dames stonden me te woord, bijzonder servicegericht. Een telefoontje, een stoel en een kop koffie, het werd allemaal geregeld met een glimlach. Al wachtend op mijn afspraak, informeerde ik bij de dames eens naar de winkelstraat en de mooie nieuwe uitstraling.
“Ja mevrouw, wel mooi, maar niet handig. Dit heeft toch niets met een ziekenhuis te maken. Dit willen cliënten niet. Ja dat hoort u goed, wij moeten tegenwoordig cliënten zeggen en geen patiënten. Hierachter verscholen, u ziet het niet, zitten de nieuwe poliklinieken. En daar gaan toch echt patiënten heen en geen cliënten. Je komt hier alleen als je iets hebt, als je ziek bent. Nu komen dus cliënten eerst langs al die winkels waar ze niet op wachten, ze zijn immers onderweg naar de dokter en niet onderweg naar de stad om te shoppen. Vervolgens ligt het doel uit beeld want wij hebben zo’n grote balie die het zicht op de verdere route ontneemt. En het ergste: de polikliniek longgeneeskunde hebben ze het meest achteraan geplaatst. Vast omdat die cliënten zo’n goede conditie hebben. Ik begrijp het niet mevrouw, maar ja, ik zit ook maar bij de informatiebalie, ze hebben er vast over nagedacht, hoop ik”.
En dat hoop ik dan ook maar.
Ik sprak laatst met een directeur die bezig was met een exit-traject van één van zijn managers. De directeur is nieuw in de organisatie en loopt tegen een disfunctionerende manager aan. De betreffende manager werkt al 20 jaar in de organisatie en heeft ook al 20 jaar goede beoordelingen ontvangen. Echter wanneer je het in de organisatie ter sprake brengt, weet iedereen al jaren dat het een slechte manager is, maar officieel ligt er niets vast.
De nieuwe directeur is een traject gestart en komt met de manager een exitbedrag van 150.000 euro overeen. De baas van de directeur vindt deze 150.000 veel geld en ziet liever een dossier opbouw, ofwel nog eens drie jaar feiten verzamelen en alsnog exit. Volgens mij brengt dat nog hogere kosten met zich mee (drie jaar salaris een exitbedrag en nog drie jaar een disfunctionerende manager met alle schade van dien). Hoe komt het toch dat dit soort slecht functionerende mensen gedoogd worden? Hoe kan het dat iemand al jaren in een organisatie werkt, de hele organisatie ook weer dat het niet goed gaat, maar niemand verantwoordelijkheid neemt?
Het speelt op alle niveaus. Nog een voorbeeld: In een algemeen ziekenhuis worden leerling-verpleegkundigen opgeleid. Wanneer deze verpleegkundigen diplomeren mogen zij in het betreffende ziekenhuis aan de slag. Er zitten echter altijd een of twee jong gediplomeerden bij die geen enkele afdeling aan wil nemen. Ze vinden namelijk deze verpleegkundigen niet goed genoeg zijn. Alleen hebben deze verpleegkundigen tijdens hun net doorlopen opleiding wel altijd voldoende beoordelingen gehad op de stage-afdelingen. Als ze dan niet goed genoeg zijn, waarom zijn ze dan niet als onvoldoende beoordeeld tijdens een stage?
In beide gevallen geldt: Wat maakt nou dat de boodschap niet gebracht wordt? En wie wordt er mee geholpen als het blijft voortbestaan? Hoeveel schade richt je aan als je het niet zegt en wat levert het op als je het wel zegt?
Jul 23
Van huisarts naar ziekenhuis: wederom een wonderlijk traject
geplaatst om 18:23 in categorie Algemeen, Gezondheidszorg, Het leven van een adviseur, Verbazingen
Omdat ik al enkele maanden last heb van mijn pols toch de huisarts maar eens bezocht. In eerste instantie dacht ik zelf aan een afgeknelde zenuw ten gevolge van het vocht wat ik vasthield tijdens de zwangerschap. Maar nu dat vocht grotendeels weer is verdwenen, de pijn bleef, dus op verder onderzoek. De huisarts bedacht al snel dat het om peesletsel ging bij de aanhechting van de duim. Een verwijzing naar de orthopeed tot gevolg.
De websites van de ziekenhuizen in de stad bezocht op zoek naar de toegangstijden. Overal meer dan 6 weken voor de orthopedie. Dus dan een commerciële kliniek die ook reguliere zorg biedt op het gebied van orthopedie. De website geeft aan dat ze geen wachtlijsten hebben. Toch kan ik pas 28 september terecht, het is namelijk vakantieperiode. Mijn vakantie duurt geen twee maanden….
Het Mesos dan maar bellen, locatie Overvecht is voor mij het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Nummer opgezocht via de website: een bandje. De wachttijd bedraagt momenteel meer dan tien minuten. Wij verzoeken u op een ander moment terug te bellen. Ik besloot daar niet op te wachten en dus het volgende ziekenhuis te bellen.
Het UMC, via het centrale nummer werd ik vlot doorverbonden naar de polikliniek orthopedie voor volwassenen. Halverwege mijn relaas over pijn in pols, doorverwijzing, afspraak maken, liefst zo snel mogelijk onderbreekt de juffrouw aan de andere kant van de lijn. In het UMC doet orthopedie geen polsproblematiek meer. Ik kan of een ander ziekenhuis bellen of het misschien proberen bij heelkunde.
Ik besloot het Diakonessenhuis te bellen. Nummer wederom opgezocht op de site. En toen wederom een bandje: al onze medewerkers zijn in gesprek, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen……………..25 minuten later kreeg ik een echte juffrouw aan de lijn. Polsproblematiek, nee dan moet u niet bij de orthopeed zijn .U moet naar het polscentrum, ik verbind u door. Ik lees ondertussen nogmaals mijn verwijsbrief: die is toch echt gericht aan de orthopeed.
En dan de polikliniek plastische chirurgie (annex polscentrum) aan de lijn. “Een afspraak maken dat kan, het wordt wel september, u begrijpt het is vakantie.” Daar begrijp ik toevallig niks van. Ik heb ook in vakantie pijn aan mijn pols dus:
“Maar mevrouw, ik heb nu last van mijn pols en ik zit met een baby van 9 weken die 6 kilo weegt en die ik de hele dag moet tillen.” “Oh, dan kan het maandag wel………”
Het kost een uurtje zorginstellingen bellen en een dosis geduld, maar dan heb je wel snel een afspraak. Het lijkt net gestroomlijnd: nu een verwijzing, maandag een afspraak.
May 21
Sollicitatietips
geplaatst om 08:00 in categorie Algemeen, Het leven van een adviseur, Tips, Verbazingen
Een tijdje terug was ik betrokken bij een sollicitatieprocedure. Er kwamen meer dan 45 brieven binnen. Dan begint de selectie, veel kandidaten voldoen aan het beschreven profiel. Ook een beduidend aantal niet: als gezondheidswetenschappelijke of bedrijfskundige kennis gevraagd wordt, is juridische kennis mooi meegenomen maar niet doorslaggevend, zeker niet als de twee andere gevraagde achtergronden ontbreken. Als we namelijk een jurist hadden willen hebben, hadden we dat wel in het profiel gezet. Overigens de organisatie beschikt reeds over een bedrijfsjurist.
Maar goed, na het selecteren op profiel, bleven nog ruim voldoende kandidaten over. Selecteren van brieven zit dus in meer dingen dan kijken of een kandidaat in het profiel past.
Wat voor de kandidaat dan niet helpt:
• Als je een brief richt aan Marjolein Fermie, doet geachte heer Fermie het niet zo goed.
• Als je tot twee keer toe geen CV meestuurt in de bijlage is dat ook geen pluspunt.
• Spelfouten in de brief zijn ook jammer te noemen.
• Bij de vraag een korte motivatie en CV te sturen heeft een brief van 3 A4-tjes geen goede uitstraling, hetzelfde geldt overigens voor CV’s van meer dan 8 pagina’s.
Dus, als je solliciteert, doe het dan zorgvuldig. Lees een en ander heel goed na, en zorg voor check, check, dubbelcheck alvorens je op “verzenden” drukt…………..