Op de heidag van vandaag ging C3 in gesprek met Erik Heineman, professor in het UMCG. Een uitermate leuke, boeiende en inspirerende dag.
Erik Heineman stelt, ik denk terecht, dat de zorg meer dient te transformeren van een Egosysteem naar een Eco-systeem met meer oog voor duurzame veranderingen.

Een kort intermezzo dat we er als “Westerlingen” niet wat aan kunnen doen want het Ego zit ons in de genen. We stammen immers af van Aristoteles. En daar is het dus al voor ons bepaald of misgegaan. Het is maar hoe je het bekijkt. Echter dat wil niet zeggen dat we niet met samenwerking grote resultaten kunnen bereiken.

Belangrijk punt is dat deze samenwerking niet van bovenaf is opgelegd, zogenaamd top-down, maar dat de initiatieven van onderaf op borrelen en er in kleine stapjes (Kaizen) organisch veranderingen plaatsvinden.

Soms lijkt het zo eenvoudig maar het krijgt pas kracht als het vanuit de professionals en de werkvloer komt. Mooie voorbeelden werden genoemd. Eén wil ik de lezer niet onthouden:
Een afdelingsoverstijgende commissie voor de VIM (Veilig Incidenten Melden). Inmiddels heeft vrijwel elke afdeling in een ziekenhuis een VIM-commissie. Echter vaak worden in die meldingen andere afdelingen genoemd. Door aan VIM-commissies van aan elkaar verbonden afdelingen (bijvoorbeeld OK, anesthesie en chirurgie of de afdeling revalidatie en de fysiotherapie) structureel te laten samenkomen, kunnen ook deze meldingen adequaat worden opgepakt.

Niet ingewikkeld maken, niet teveel schijven. Het is een kwestie van gewoon doen!

Geen reacties » | Permanente link

Vorige maand schreef ik al dat capaciteitsplanning overal is. Deze keer wil ik de parkeergarage als indicator van de capaciteitsplanning benoemen. Van de week was ik op werkbezoek in een ziekenhuis. Ik had om 11 uur een afspraak. Aangekomen om tien voor elf moest ik drie rondjes door de parkeergarage rijden alvorens er een plek beschikbaar was. Net iets te laat arriveerde ik op mijn afspraak. Echter toen ik om iets over half een in diezelfde parkeergarage mijn auto op ging halen was, de parkeergarage voor de helft leeg.

Ergens gaat dus iets niet goed met de capaciteitsplanning van de parkeergarage en daarmee de mensenstromen in die parkeergarage en dus de patientenstromen naar het ziekenhuis.

Mijn verklaring is als volgt: Poliklinieken starten in de regel om negen uur, een enkele keer om half negen. De laatste afspraak in de ochtend op een spreekuur is in de regel om kwart voor twaalf en een enkele keer om kwart over twaalf. Dan is het pauze en om één uur beginnen de eerste spreekuren meestal weer om rond half vijf de laatste patiënt te ontvangen. Althans volgens planning want in praktijk komen gepland tijdstip en werkelijk tijdstip niet altijd overeen.

Als je door een poliklinisch deel van een ziekenhuis loopt zie je dus weinig activiteit voor negen uur, weinig activiteit tussen 12 en 13 uur en meestal geen activiteit na vijf uur. En dan maar klagen over een tekort aan vierkante meters. Als nu de huidige vierkante meters eens effectief gebruikt worden, kan men wellicht met minder vierkante meters af in plaats van meer.

Maar goed, daar hoef je dus niet voor door het ziekenhuis te lopen, een dagje in de parkeergarage laat al zien waar de mogelijkheden liggen om efficiënter met ruimtes en apparaten om te gaan. Door iets andere inzet van personeel kan een en ander beter benut worden. Hoe een ochtendje parkeergarage de logistiek kan verbeteren.

Geen reacties » | Permanente link

Dingen zijn soms niet dat wat ze lijken te zijn. Afgelopen zondag met het hele gezin uit eten. Want van stel met kind zijn we verworden tot een heus gezin met twee kinderen. Een stralende zomerse dag dus je zou zeggen druk bij de pannenkoekenhuizen met terras. Maar wat schetst de verbazing: gewoon parkeerplek beschikbaar en niet in de rij voor een tafeltje. Sterker nog een keurig tafeltje, zicht op de speeltuin en plaats voor de kinderwagen. Je zou zeggen een fantastische ervaring. Niets bleek minder waar: om half zes drie pannenkoeken besteld die om half acht nog steeds niet geserveerd waren. Hoe lang kan het duren, het bakken van een pannenkoek? Bij navraag bij de juffrouw was het antwoord: het is zondag dan duurt het altijd lang.

Op zich een oninteressant verhaal voor deze zorgblog. Maar laten we de vergelijking eens trekken. U heeft een afspraak bij het ziekenhuis, er is keurig een parkeerplek en ook nog een stoel beschikbaar in de wachtkamer. Wat als de juffrouw van de polikliniek na twee uur wachten tegen u zegt;,” tsja het is dinsdag en dan is de poli altijd druk…… “ Waarschijnlijk wordt u daar net zo ongelukkig van als ik van de juffrouw van het pannenkoekenhuis, alleen is er bij zorg een grotere afhankelijkheid. Je loopt niet zo maar weg als je medische klachten hebt. Een patatje is daarentegen snel gehaald op de hoek.

Waar het omgaat is dat vraag en aanbod niet geheel in evenwicht zijn en dat het dus in de capaciteitsplanning misgaat. Het is allemaal niet zo ingewikkeld, maar je moet het niet aan het toeval overlaten. Als je weet dat het op zondag in het pannenkoekenrestaurant te druk is, zet je wat extra pannen op het vuur en regel je personeel dat kan bakken.  Voor de zorg is dat niet anders. In de zorg zijn ook middelen genoeg om efficiënter en effectief met de capaciteit om te gaan en dat ook de patiënten/cliënten tevreden zijn. Het is een kwestie van Slim Organiseren.

2 Reacties » | Permanente link

Fouten in de zorg, het lijkt wel een taboe. Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt, dus ook in de gezondheidszorg. Natuurlijk is dat precair want een fout heeft (vaak) rechtstreekse gevolgen voor een cliënt/patiënt. Er kunnen mensenlevens mee gemoeid zijn en dat is spannend. Bovendien is het maken van fouten in de zorg een geliefd onderwerp voor de pers. Uiteraard meestal  uitvergroot, tendentieus en erop gericht om te scoren.

Of dat ook een van de redenen is weet ik niet, maar het valt me op dat er in de meeste organisaties maar weinig fouten gemeld worden. MIP, MIC, VIM het bestaat allemaal, maar het aantal meldingen is over het algemeen laag. Er bestaat meestal geen meldcultuur. En melden zonder iets mee te doen, is ook een zinloze exercitie.

Fouten toegeven doet niemand graag, want dat maakt je kwetsbaar. Daarmee maakt het je misschien wel juist sterker.  Dus dat is één voordeel.  Een tweede voordeel: van  fouten kun je leren. Dus en sterker en meer geleerd wanneer je een fout maakt en dat durft toe te geven. Een boel te winnen dus!

Kortom, ik stel voor dat we vanaf morgen stoppen met het wegmoffelen van fouten en al helemaal stoppen met het afschuiven van fouten, stoppen met het schoonvegen van de straatjes. Want daar wordt niemand blij van.

Geen reacties » | Permanente link

Op 24 februari jl. is onze zoon Timo Victor Fermie geboren. Evenals zijn zus Ella weer een klein wonder. Een mini-mens met alles erop en eraan. De weergoden werken ook nog mee, dus het is volop genieten tijdens mijn zwangerschapsverlof. We zijn lekker veel buiten.

Toch begint ook het “andere” leven weer te kriebelen, de eerste offerte wordt reeds voorbereid. En vanaf eind april/begin mei ben ik weer beschikbaar voor opdrachten. Tot die tijd doe ik andere nuttige en minder nuttige dingen……

3 Reacties » | Permanente link