Een weg met hindernissen zo kun je mijn MBA-opleiding beschrijven. Nu ik dit zo typ en het allemaal de revue eens laat passeren waren er eigenlijk niet veel hindernissen. Alleen wat vertragende factoren. De vakken doorliep ik glansrijk in anderhalf jaar. Niets mis mee.
Toen het plan van aanpak afstudeerscriptie opstellen ging ook nog wel redelijk binnen de planning en vervolgens liet ik het varen.

Zoals veel mensen die een MBA-opleiding beginnen wisselde ik van baan en ik zat redelijk rap vol in de opdrachten. Leuk dat studeren, maar geld verdienen was net iets belangrijker. Toen keek het volgende life-event om de hoek: trouwen.Dus daar ging alle tijd en energie heen. Niet dat trouwen veel tijd kost maar het was het volgende excuus om de eindscriptie weer wat op te schuiven.

Na het trouwen even bijkomen en toe werd ik partner bij C3 en weer schoof de eindscriptie wat naar achteren, totdat er een definitieve deadline gesteld werd, de zomer van 2009. Inmiddels zwanger van Ella en half mei uitgerekend bedacht ik dat de eindscriptie een mooi doel was in mijn verlofperiode.

Ella zag op 15 mei het levenslicht en de deadline van 1 augustus kwam met rasse schreden dichterbij. Want weliswaar de hele dag thuis en “niks” te doen. Het was toch wel even schakelen “ineens” een baby in huis. Even overwoog ik om de eindscriptie aan de wilgen te hangen. Maar ja, dat past niet in mijn woordenboek: opgeven en al helemaal niet als de finishlijn in beeld is.

Dus tussen alle voedingen en luiers door, heb ik hard gewerkt om de scriptie tot een goed einde te brengen en dat is gelukt. Vanmiddag mocht ik mijn boekwerk komen verdedigen en met succes: de eindbeoordeling was een 8. Het heeft even geduurd, het kostte al met al wat energie, wellicht maakt dat het euforische gevoel: GELUKT! Vanaf heden staat er MBA achter mijn naam.

En waar die scriptie over ging? De ouderenzorg in 2015 maar daarover later meer.

1 Reactie » | Permanente link

“Vanavond komt mijn schoonmoeder.”
“Gezellig.”
“Wat je maar gezellig noemt, blijft nog eten ook.”
“Ga even daar staan.”

“Nee, daar. Voor de camera, er moet een foto op uw pas. Waarom blijft ze dan eten?”
 “Komt zo uit. Ik heb echt geen zin zo direct na de vakantie.”
“Ik heb nooit zin.”
“Ik eigenlijk ook niet.”
“Hier.”

Dat laatste was weer voor mij bedoeld. Ik stond namelijk te wachten op een ponskaartje, terwijl de dames van het inschrijfbureau van het ziekenhuis met elkaar in gesprek waren. Als het de bakker geweest was, was ik weggegaan en had ik bij de volgende mijn brood gekocht. Bij een ziekenhuis kan dat niet, je hebt immers een afspraak met de specialist en niet morgen meteen een afspraak bij een ander. Maar mocht de marktwerking ooit nog eens echt zijn intrede doen en service wel van belang worden…………dan weet ik niet of je het redt met zulke dames………..

Geen reacties » | Permanente link

Omdat ik al enkele maanden last heb van mijn pols toch de huisarts maar eens bezocht. In eerste instantie dacht ik zelf aan een afgeknelde zenuw ten gevolge van het vocht wat ik vasthield tijdens de zwangerschap. Maar nu dat vocht grotendeels weer is verdwenen, de pijn bleef, dus op verder onderzoek. De huisarts bedacht al snel dat het om peesletsel ging bij de aanhechting van de duim. Een verwijzing naar de orthopeed tot gevolg.

De websites van de ziekenhuizen in de stad bezocht op zoek naar de toegangstijden. Overal meer dan 6 weken voor de orthopedie. Dus dan een commerciële kliniek die ook reguliere zorg biedt op het gebied van orthopedie. De website geeft aan dat ze geen wachtlijsten hebben. Toch kan ik pas 28 september terecht, het is namelijk vakantieperiode. Mijn vakantie duurt geen twee maanden….

Het Mesos dan maar bellen, locatie Overvecht is voor mij het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Nummer opgezocht via de website: een bandje. De wachttijd bedraagt momenteel meer dan tien minuten. Wij verzoeken u op een ander moment terug te bellen. Ik besloot daar niet op te wachten en dus het volgende ziekenhuis te bellen.

Het UMC, via het centrale nummer werd ik vlot doorverbonden naar de polikliniek orthopedie voor volwassenen. Halverwege mijn relaas over pijn in pols, doorverwijzing, afspraak maken, liefst zo snel mogelijk onderbreekt de juffrouw aan de andere kant van de lijn. In het UMC doet orthopedie geen polsproblematiek meer. Ik kan of een ander ziekenhuis bellen of het misschien proberen bij heelkunde.

Ik besloot het Diakonessenhuis te bellen. Nummer wederom opgezocht op de site. En toen wederom een bandje: al onze medewerkers zijn in gesprek, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen……………..25 minuten later kreeg ik een echte juffrouw aan de lijn. Polsproblematiek, nee dan moet u niet bij de orthopeed zijn .U moet naar het polscentrum, ik verbind u door. Ik lees ondertussen nogmaals mijn verwijsbrief: die is toch echt gericht aan de orthopeed.

En dan de polikliniek plastische chirurgie (annex polscentrum) aan de lijn. “Een afspraak maken dat kan, het wordt wel september, u begrijpt het is vakantie.” Daar begrijp ik toevallig niks van. Ik heb ook in vakantie pijn aan mijn pols dus:
“Maar mevrouw, ik heb nu last van mijn pols en ik zit met een baby van 9 weken die 6 kilo weegt en die ik de hele dag moet tillen.” “Oh, dan kan het maandag wel………”

Het kost een uurtje zorginstellingen bellen en een dosis geduld, maar dan heb je wel snel een afspraak. Het lijkt net gestroomlijnd: nu een verwijzing, maandag een afspraak.

Geen reacties » | Permanente link

Op 15 mei jongstleden is onze prachtige dochter Ella geboren. Het is een klein wonder, waar je uren naar kunt kijken.

Het gaat uitstekend met ons en we komen langzaam in een ritme. Dus ook de blogfrequentie zal de komende periode weer wat worden opgevoerd……………..

2 Reacties » | Permanente link

Een tijdje terug was ik betrokken bij een sollicitatieprocedure. Er kwamen meer dan 45 brieven binnen. Dan begint de selectie, veel kandidaten voldoen aan het beschreven profiel. Ook een beduidend aantal niet: als gezondheidswetenschappelijke of bedrijfskundige kennis gevraagd wordt, is juridische kennis mooi meegenomen maar niet doorslaggevend, zeker niet als de twee andere gevraagde achtergronden ontbreken. Als we namelijk een jurist hadden willen hebben, hadden we dat wel in het profiel gezet. Overigens de organisatie beschikt reeds over een bedrijfsjurist.
Maar goed, na het selecteren op profiel, bleven nog ruim voldoende kandidaten over. Selecteren van brieven zit dus in meer dingen dan kijken of een kandidaat in het profiel past.

Wat voor de kandidaat dan niet helpt:
• Als je een brief richt aan Marjolein Fermie, doet geachte heer Fermie het niet zo goed.
• Als je tot twee keer toe geen CV meestuurt in de bijlage is dat ook geen pluspunt.
• Spelfouten in de brief zijn ook jammer te noemen.
• Bij de vraag een korte motivatie en CV te sturen heeft een brief van 3 A4-tjes geen goede uitstraling, hetzelfde geldt overigens voor CV’s van meer dan 8 pagina’s.

Dus, als je solliciteert, doe het dan zorgvuldig. Lees een en ander heel goed na, en zorg voor check, check, dubbelcheck alvorens je op “verzenden” drukt…………..

Geen reacties » | Permanente link