Vorige week werd in diverse media, onder andere de Volkskrant bericht over de toename van dialysecentra sinds in 2002 het planningssysteem is afgeschaft. Het aantal centra neemt verhoudingsgewijs sneller toe dan het aantal dialysepatiënten. Het aantal centra is de afgelopen jaren zelfs verdubbeld.

Er ontstaan nu zorgen over het feit dat financiële prikkels belangrijker zijn dan de kwaliteit van zorg en dat het moeilijk is voor 100 centra om voldoende gekwalificeerd personeel te vinden. Dat is nu net marktwerking. Daarin kan je keuzes maken of je concurreert op prijs, kwaliteit, verhouding prijs/kwaliteit etc. Ligt je onderscheidend vermogen op de openingstijden, de reisafstand voor de cliënt of op de medische prestaties? Stuk voor stuk kunnen dit indicatoren zijn op basis waarvan de klant kiest. En zijn het er teveel, dan gaan er van zelf een aantal centra over de kop. Klopt, jammer van alle investeringen. Dat geld had ook aan een ander deel van de zorg besteed kunnen worden.

Maar dit is wat de overheid nastreeft: marktwerking in de zorg. Ik zelf ben geen voorstander want is de zorg een product waar je zelf voor kiest of overkomt het je? Daarnaast: hoe kun je nu voor marktwerking gaan als de gebruiker niet eens zelf betaalt.

1 Reactie » | Permanente link

Je komt het veel tegen management by memo. Kort gezegd we communiceren alleen met notities en briefjes met elkaar. Mensen die deze stijl hanteren denken ook dat wanneer er een beleidsnotitie ligt of dat ze een brief geschreven hebben dat de organisatie of de afdeling er dan ook naar gaat handelen. Dat dat dan vanzelf gaat zeg maar.

Nu zijn er boeken vol geschreven over verandermanagement en organisatieontwikkelingen, maar ik heb niet kunnen terugvinden dat management by memo dan een voorkeursstijl is.
Toch gebeurt het veel en op alle niveaus. Bijvoorbeeld: een raad van bestuur schiet een strategiedocument de organisatie in en denkt daarmee dat de nieuwe strategie een feit is.  Of een afdelingshoofd die met een gele post-it in een postvakje een gewijzigde dienst aankondigt.

Er zitten volgens mij twee aannames in:
1. men gaat er vanuit dat het gelezen wordt
2. men gaat er van uit dat mensen dan vanzelf gaan bewegen

Beide gaan volgens mij niet op. Als het al gelezen wordt, betekent dat niet dat mensen vanzelf bewegen, zeker niet als ze zelf geen urgentie voelen.

Wat maakt nou dat mensen toch voor deze stijl kiezen? Dit vraag ik me al een tijdje af maar ik ben er niet uit. Is het snelheid, in de categorie als het op papier staat kan ik een vinkje zetten en ben ik klaar? Is het schuiven met aapjes op de schouder, weer één minder want die is nu voor de buurman? Is het onzekerheid: niet weten hoe het anders moet? Of speelt het ontbreken van lef een rol: het is immers nooit prettig een lastige boodschap brengen?

Of speelt er iets heel anders? Nogmaals ik ben er niet uit. Maar ik zou zeggen, kijk elkaar eens in de ogen en ga de dialoog aan.

Geen reacties » | Permanente link

Idealiter worden vanuit de ingeschatte (dan wel afgesproken) productie over een jaar per afdeling bedacht hoeveel cliënten gezien worden, hoeveel zorguren gemaakt moeten worden en hoeveel mensen daarvoor nodig zijn. Afhankelijk van een door een organisatie gewenste bruto-netto factor kom je dan uit op formatie.

Helaas werkt het in de praktijk meestal niet zo. Formatie is vaak historisch bepaald en wordt toebedeeld. Met een beetje pech moet een organisatie 5% bezuinigen en geeft vervolgens elke afdeling een korting van 5%. Keuzes maken? Sommige afdelingen 10%, andere afdelingen geen korting is meestal niet aan de orde. Laat staan dat afdelingen opgeheven worden omdat bezuinigingen en strategische keuze leiden tot het afstoten of opheffen van een activiteit.

Daarover kan nog veel meer geschreven worden, maar nu maar eens uitgaan van een toegewezen formatie.  Maar al te vaak komt het voor dat afdelingen overschrijden op formatie en daar zijn een aantal redenen voor te bedenken (en dit lijstje is niet compleet):

• Het verzuimpercentage is hoger dan begroot
• Er ontbreekt een jaarplanning en vacatures worden daardoor altijd ingevuld
• Vervanging van zwangerschappen niet binnen het kader
• Het dienstenpatroon is niet passend bij de formatie

Dit laatste punt is interessant. Het komt nog heel vaak voor dat afdelingen een dienstenpatroon inzetten zoals ze dat al jaren doen. Ongeacht of dat passend is bij de toegewezen formatie. Afdelingen en hun operationeel leidinggevenden weten ook niet altijd hoe de berekening te maken van diensten naar formatie en andersom.

Daarom maar eens een grofmazig voorbeeld. Niet tot op het uur berekend, geen rekening houdend met eventuele zomersluitingen, productie-dips of toenames. Maar uitgaande van een evenwichtig cliënten-/patiëntenbestand gedurende het hele jaar.

Stel 3 dagdiensten, 2 avonddiensten en 1 nachtdienst op een team, gedurende 7 dagen per week.
Betekent dat je 6 diensten per dag, maakt 42 diensten per week nodig hebt, gedurende 52,2 weken per jaar. Dus in totaal per jaar 2193 diensten per jaar nodig.

Een fulltime verpleegkundige kan bruto (dus zonder vakantie, verlof, scholing en verzuim) 52,2 *4,5 = 234 diensten werken. Maar daar moet nog een bruto netto factor overheen. Dat betekent in praktijk dat een fulltime verpleegkundige bij een bruto-netto factor van 1,2 (als voorbeeld)
195 diensten per jaar kan werken.
De formatie passend bij dit dienstenpatroon is in dit geval 2193 diensten / 195 = 11,25 fte.

Op deze afdeling wordt dus een dienstenpatroon ingezet van 11,25 fte. Maar of deze afdeling ook 11,25 fte formatie heeft toegekend gekregen is de vraag.  In praktijk komt nogal eens voor dat toegewezen formatie en ingezette dienstenpatroon niet matchen.
Dus operationeel leidinggevenden: indien jullie structureel overschrijden op formatie, je ziekteverzuim binnen de perken blijft, is het een idee om eens na te gaan of de ingezette  mankracht (vrouwkracht) past bij de begrote formatie.

Geen reacties » | Permanente link

Wat betekent bejegening eigenlijk? Op internet kom je definities tegen als:  omgang met elkaar en hoe iemand wordt behandeld.
Bejegening: raar woord en typisch iets van de zorg.  Als je alleen bejegening intoetst op de zoekmachines zijn de resultaten vrijwel allemaal op de zorg geënt. Het is dus een issue in de zorg, maar niet in bijvoorbeeld het hotelwezen.

Ik vind dat intrigerend. Waarom is het een van de onderwerpen in de zorg terwijl het bij andere dienstverleners minder speelt of in elk geval minder lijkt te spelen (zie de zoekresultaten)? Waarom moeten wij onze professionals leren hoe ze met cliënten om moeten gaan? Onze professionals die meestal bewust de zorg in zijn gegaan om iets voor mensen te kunnen betekenen.

Er wordt ongelofelijk veel gesproken en geschreven over bejegening. Er zijn briljante toneelvoorstellingen gemaakt voor de beroepsgroep met pakkende en tevens genante voorbeelden. Ik kan nu ook een betoog houden over wat gij niet wilt dat u geschiedt. Een patiënt is er niet om jou als zorgverlener te pesten, die kiest er ook niet voor etc,etc.

Maar, misschien moeten we het er eens minder over hebben en het gewoon doen.
Zorgen is immers soms gewoon doen!

Geen reacties » | Permanente link

Hoe kan het toch zo zijn dat wachten in de gezondheidszorg nog steeds aan de orde van de dag is. Probeer maar eens een afspraak te maken in het ziekenhuis. Vergelijkend warenonderzoek op de verschillende ziekenhuiswebsites ten spijt. Ondanks het feit dat de toegangstijd op de website twee weken bedraagt, is de werkelijke tijd tussen moment van bellen en de afspraak meestal al snel een week of vier (of langer).

Ben je dan eindelijk aan de beurt, kun je aansluiten in de volgende rij. Die bij de inschrijfbalie. Wederom wachten, dus. Denk je dat je er bent, mag je in de wachtkamer van de specialist plaatsnemen. Het feit alleen al dat dat ding er is, die wachtkamer. Ze rekenen dus op wachtenden. Niet zelden mag je ook daar al snel een uur doorbrengen.

Wachten betekent dat er ergens iets niet goed doorstroomt in het proces. Het gaat om wachten in de breedste zin van het woord, dus wachten voor patiënt, zorgverlener, maar ook een apparaat als de MRI die niet volledig bezet is of een werkkamer die leeg staat. Wachten is dus niet efficiënt.

We kunnen de tijd tussen het maken van de afspraak en de daadwerkelijk afspraak ook zien als voorraad. En voorraden behoor je nou net niet te hebben zo zegt onder andere het principe van Lean. Elke vorm van voorraad is verspilling.

Dus eigenlijk kunnen we stellen dat zo lang er nog gewacht wordt in de zorg in welke vorm dan ook, is er nog efficiency mogelijk…………

Geen reacties » | Permanente link