In de categorie verbazingen: het Maasstad Ziekenhuis benoemt een interim-bestuurder. Dat is op zich niet vreemd na het vertrek van Paul Smits. Er lijkt wel het een en ander aan de hand in die organisatie. Dus dat er een interim-bestuurder aangesteld wordt, is vrij logisch. Iemand die orde op zaken komt stellen.

Maar dan: dan is de interim-bestuurder iemand die tot vorige week in de Raad van Toezicht zat. Je hoeft geen governance-expert te zijn om te begrijpen dat dat niet kan. En als het al kan, dat je dat dan niet moet willen. Hoe kan nou iemand die tot vorige week als raad van toezicht verantwoordelijk was, ineens bestuurder worden in dezelfde organisatie.

Los van de principekwestie borrelen er bij mij allemaal vragen op: Hoe zit het met de verantwoordelijkheid van de Raad van Toezicht omtrent deze bestuurscrisis? Wat was hun rol in het geheel? Is de bestuurder wellicht weggestuurd zodat een toezichthouder het kon gaan overnemen, hoezo belangenverstrengeling? Hoe zit het met de informatie die de nieuwe interim-bestuurder als toezichthouder had? Hoe kun je van oud-collega’s vragen goed toezicht te houden op “een van hen”?

Kijkend naar wie er nog meer in de raad van toezicht zitten, de heer Scheepbouwer is bijvoorbeeld niet de minste;  wat maakt nou dat de raad van toezicht zichzelf die vragen niet stelt. En als de raad van toezicht zichzelf die vragen wel stelt, wat maakt dan dat ze deze beslissing neemt. Daar ben ik nou benieuwd naar.

Geen reacties » | Permanente link

Even was Paul Smits trending topic op Twitter. Hij stapt per direct op en krijgt een ontslagvergoeding mee. De ophef is groot en de reacties zijn niet mis te verstaan.
Het is ook net zo verwonderlijk. Ruim 2 ton meenemen als er toch sprake is van een behoorlijk incident. De discussie over de beloningen in de zorg barsten los en schieten in de emotie. Meer over beloningen van bestuurders in de blog van Hans Hoek.

Even los van de hele geld-discussie. Er zijn in deze situaties twee scenario’s die in de media passeren.  Paul Smits zegt het niet geweten te hebben en daarom niet eerder ingegrepen te hebben. Het andere scenario is dat hij het wel wist maar niets deed. Los van het feit dat de communicatie vanuit het Maaststad ook nog wel wat 1.0 was.

Maar goed, ik vind het onvoorstelbaar dat de bestuurder van niks wist. Ik vind het namelijk moeilijk voor te stellen dat er niet linksom of rechtsom melding gemaakt is. Ik weet uit eigen ervaring hoe de processen in een ziekenhuis lopen bij een relatief eenvoudige mrsa-besmetting. Dus dat zal bij deze bacterie niet anders zijn.  Maar stel nou eens dat het wel waar is, dat de bestuurder niets wist. Maakt dat eigenlijk nog uit of wat is dan erger: het niet weten of het niets doen?

Volgens mij is het “het niet weten” een groter probleem dan het niets doen. Als je het weet, kun je  tenminste in theorie stappen ondernemen. Kom je bij de vraag of een raad van bestuur alles kan weten? En wat moet een raad van bestuur dan minimaal weten?

Ben benieuwd naar jullie mening. C3 schreef overigens al eens cahier over bestuurlijk risico’s.

1 Reactie » | Permanente link

‘Verschillen in kwaliteit ziekenhuizen onverklaarbaar groot’ zo staat op Skipr te lezen naar aanleiding van het RvZ-rapport “Sturen op gezondheidsdoelen”. Het berust nu op toeval of je een goede of mindere goede arts treft. En dan te bedenken dat artsen net mensen zijn en niet overal goed in kunnen zijn. Ofwel ook binnen het eigen specialisme hebben dokters goede en minder goede kanten. Volgens de Rv Z gaat de kwaliteit van zorg omhoog door het stellen van doelen om daar vervolgens op te sturen.

Sturen op expliciete gezondheidsdoelen kan en moet, zowel op het niveau van de zorgverlener en de patiënt, op dat van de zorginkoop en op het niveau van het locale en nationale beleid, zo stelt de RvZ. En voor dat alles is een grote rol weggelegd voor een nieuw op te richten Kwaliteitsinstituut voor de Zorg. Ooit hadden we daar het CBO voor. Dat is vorig jaar ten onder gegaan en uiteindelijk doorgestart als dochter van TNO. Nu mag een nieuw orgaan het gaan proberen. Vraag: Wat maakt dat dit het orgaan het wel redt waar het CBO dat niet deed?

Eén van de taken voor dit kwaliteitsorgaan wordt zoals gesteld het bezighouden met het stellen van en het sturen op gezondheidsdoelen. Ofwel vanuit een of andere instantie wordt gewerkt aan doelen en niet vanuit de dokters en niet vanuit de cliënt. Terwijl voor de een het doel is zo snel mogelijk naar huis te komen ongeacht eigen toestand, kan voor de ander het doel zijn pas naar huis te gaan als een bepaald functioneringsniveau gehaald is. En dan te bedenken dat een arts er van medisch oogpunt ook nog wat over te zeggen heeft.

Bovendien zolang het hele land in rep en roer is door CZ die eisen stelt aan de borstkankerzorg, lijkt mij dat het kwaliteitsorgaan start vanuit een buitenspelpositie. En dan wordt er niet gescoord…..

Geen reacties » | Permanente link

Fouten in de zorg, het lijkt wel een taboe. Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt, dus ook in de gezondheidszorg. Natuurlijk is dat precair want een fout heeft (vaak) rechtstreekse gevolgen voor een cliënt/patiënt. Er kunnen mensenlevens mee gemoeid zijn en dat is spannend. Bovendien is het maken van fouten in de zorg een geliefd onderwerp voor de pers. Uiteraard meestal  uitvergroot, tendentieus en erop gericht om te scoren.

Of dat ook een van de redenen is weet ik niet, maar het valt me op dat er in de meeste organisaties maar weinig fouten gemeld worden. MIP, MIC, VIM het bestaat allemaal, maar het aantal meldingen is over het algemeen laag. Er bestaat meestal geen meldcultuur. En melden zonder iets mee te doen, is ook een zinloze exercitie.

Fouten toegeven doet niemand graag, want dat maakt je kwetsbaar. Daarmee maakt het je misschien wel juist sterker.  Dus dat is één voordeel.  Een tweede voordeel: van  fouten kun je leren. Dus en sterker en meer geleerd wanneer je een fout maakt en dat durft toe te geven. Een boel te winnen dus!

Kortom, ik stel voor dat we vanaf morgen stoppen met het wegmoffelen van fouten en al helemaal stoppen met het afschuiven van fouten, stoppen met het schoonvegen van de straatjes. Want daar wordt niemand blij van.

Geen reacties » | Permanente link

Transparantie is een modewoord in de gezondheidszorg. Alles moet maar transparant en inzichtelijk. Transparantie van de kwaliteit van zorg is ook een belangrijk speerpunt van de overheid. De ziekenhuizen kennen prestatieindicatoren, het programma Zichtbare Zorg is opgericht etc. En dat allemaal met als doel de kwaliteit van zorg die geleverd wordt zichtbaar te maken. Wat is dan kwaliteit van zorg? Dat betekent onder andere cliëntgericht, veilig, op maat, op tijd en ook nog effectief. Ofwel een ingewikkeld geheel van maatstaven en zo klinkt transparantie als iets heel groots en zo wordt het ook iets heel groots.

Maar transparantie kan juist ook heel klein beginnen, bijvoorbeeld met het openstellen van de agenda’s van behandelaren. Het komt nu nog met regelmaat voor dat behandelaren (artsen, fysiotherapeuten, etc.) nog volledig zelf hun agenda beheren.

Het gevolg:

Een cliënt belt om een afspraak te maken. Dat kan helaas niet direct want de juffrouw aan de andere kant van de lijn heeft geen inzicht in de agenda’s en dus ook niet wie wanneer plek heeft. De cliënt moet worden teruggebeld nadat uitgebreid overleg heeft plaatsgevonden met de verschillende mensen.

Of een cliënt belt om te vragen hoe laat de afspraak met dokter Pietersen ook alweer gepland staat. Het antwoord moet worden schuldig gebleven want er is geen inzicht. Kortom, cliënt moet later nog eens bellen of wordt later teruggebeld. Dokter Pietersen moet worden gestoord in zijn bezigheden om een en ander na te vragen.

Twee kleine voorbeelden die niet klantvriendelijk zijn en die zeker niet effectief zijn en de vraag is of op deze wijze op maat zorg kan worden geleverd.

De vraag waarom nog steeds veel agenda’s niet opengesteld zijn, blijft onbeantwoord. Wellicht omdat men bang is dat een ander gaat bepalen, angst voor een gebrek aan invloed, angst voor het inleveren van vrijheid. Ik heb geen idee. Mijn agenda is al jaren voor alle collega’s toegankelijk.  Maar ik denk dat de zorg een wereld wint als vanaf morgen alle agenda’s toegankelijk zijn.

Geen reacties » | Permanente link