Armoede staat een goede gezondheid vaak in de weg. En andersom: een slechte gezondheid houdt armoede in stand. Een slechte gezondheid laat het immers minder goed toe om te werken.
Een oudere met beperkingen is kwetsbaar wanneer het inkomen laag is en wanneer het sociale netwerk geen compensatie kan bieden.

Een lagere opleiding gaat doorgaans gepaard met een lager inkomen. Groepen met lagere inkomens wonen vaak in minder gezonde woningen, minder aantrekkelijke buurten, werken in de gevaarlijkste beroepen, hebben minder beschikking over gezonde producten (veilige auto’s en gezonde voeding) en minder gelegenheid tot stoom afblazen. Bovendien verkeren ze vaak in moeilijker leefomstandigheden dan de welgestelde Nederlanders, ze hebben minder controle over eigen leven of werk, meer dagelijkse beslommeringen, ongunstigere verhouding tussen en inspanningen en (materiële) beloning, meer ingrijpende levensgebeurtenissen (scheiding en overlijden dierbaren). Dit resulteert uiteindelijk vaak in een ongezondere leefstijl (tabaksgebruik, verslavingsproblemen, ongezonde voedingsgewoonten).

Mensen met een laag inkomen bezoeken bovendien vaker de huisarts maar meer nog kennen zij een fors verhoogde frequentie van ziekenhuisopnamen (100%). Daarnaast is zowel het geneesmiddelengebruik als het bezoek aan de specialist bij lagere inkomensgroepen aanzienlijk hoger dan bij hogere inkomensgroepen (ca. 35%). Inkomen heeft dus zeker een zelfstandige invloed op de zorgconsumptie.