Ik sprak laatst met een directeur die bezig was met een exit-traject van één van zijn managers. De directeur is nieuw in de organisatie en loopt tegen een disfunctionerende manager aan. De betreffende manager werkt al 20 jaar in de organisatie en heeft ook al 20 jaar goede beoordelingen ontvangen. Echter wanneer je het in de organisatie ter sprake brengt, weet iedereen al jaren dat het een slechte manager is, maar officieel ligt er niets vast.

De nieuwe directeur is een traject gestart en komt met de manager een exitbedrag van 150.000 euro overeen. De baas van de directeur vindt deze 150.000 veel geld en ziet liever een dossier opbouw, ofwel nog eens drie jaar feiten verzamelen en alsnog exit. Volgens mij brengt dat nog hogere kosten met zich mee (drie jaar salaris een exitbedrag en nog drie jaar een disfunctionerende manager met alle schade van dien). Hoe komt het toch dat dit soort slecht functionerende mensen gedoogd worden? Hoe kan het dat iemand al jaren in een organisatie werkt, de hele organisatie ook weer dat het niet goed gaat, maar niemand verantwoordelijkheid neemt?

Het speelt op alle niveaus. Nog een voorbeeld: In een algemeen ziekenhuis worden leerling-verpleegkundigen opgeleid. Wanneer deze verpleegkundigen diplomeren mogen zij in het betreffende ziekenhuis aan de slag. Er zitten echter altijd een of twee jong gediplomeerden bij die geen enkele afdeling aan wil nemen. Ze vinden namelijk deze verpleegkundigen niet goed genoeg zijn. Alleen hebben deze verpleegkundigen tijdens hun net doorlopen opleiding wel altijd voldoende beoordelingen gehad op de stage-afdelingen. Als ze dan niet goed genoeg zijn, waarom zijn ze dan niet als onvoldoende beoordeeld tijdens een stage?

In beide gevallen geldt: Wat maakt nou dat de boodschap niet gebracht wordt? En wie wordt er mee geholpen als het blijft voortbestaan? Hoeveel schade richt je aan als je het niet zegt en wat levert het op als je het wel zegt?

Geen reacties » | Permanente link

“Vanavond komt mijn schoonmoeder.”
“Gezellig.”
“Wat je maar gezellig noemt, blijft nog eten ook.”
“Ga even daar staan.”

“Nee, daar. Voor de camera, er moet een foto op uw pas. Waarom blijft ze dan eten?”
 “Komt zo uit. Ik heb echt geen zin zo direct na de vakantie.”
“Ik heb nooit zin.”
“Ik eigenlijk ook niet.”
“Hier.”

Dat laatste was weer voor mij bedoeld. Ik stond namelijk te wachten op een ponskaartje, terwijl de dames van het inschrijfbureau van het ziekenhuis met elkaar in gesprek waren. Als het de bakker geweest was, was ik weggegaan en had ik bij de volgende mijn brood gekocht. Bij een ziekenhuis kan dat niet, je hebt immers een afspraak met de specialist en niet morgen meteen een afspraak bij een ander. Maar mocht de marktwerking ooit nog eens echt zijn intrede doen en service wel van belang worden…………dan weet ik niet of je het redt met zulke dames………..

Geen reacties » | Permanente link