De gezondheidszorg leuker en effectiever
Archief van January, 2009
Nu weet ik het zeker. Ik heb een hekel aan bezoekuren in een ziekenhuis.
Afgelopen zondag ging mijn moeder in vliegende vaart met bus en trein vanuit Nijmegen naar Hoorn. Vliegende vaart want zaterdagavond werd gebeld dat mijn tante slecht lag. Het werd een missie met hindernissen.
Uiteraard is op dat soort dagen een bovenleiding geknapt tussen Nijmegen en Arnhem. Als je dan eindelijk in Arnhem aankomt, heb je de aansluiting richting Amsterdam gemist. Gevolg: ik heb de auto gepakt en van Utrecht mijn moeder met de auto naar Hoorn gebracht. Je zou toch te laat komen vanwege het openbaar vervoer.
Aangekomen in Hoorn om vijf over twaalf oogt het ziekenhuis aan de buitenkant nieuw en modern. Mooie parkeergarage, tarief 2 euro per keer, ongeacht hoe lang je staat. Niks mis mee.
Lopen we naar binnen, vragen naar de kamer van mijn tante. Zegt de juffrouw aan de balie ijskoud dat het geen bezoekuur is en dat we er dus niet heen kunnen.
Mijn moeder probeert nog uit te leggen dat ze die ochtend al vanaf half acht gepoogd heeft met openbaar vervoer Hoorn te bereiken. Zegt de mevrouw aan de balie dat dat wel zo kan zijn, maar dan had ze toch van tevoren kunnen informeren hoe laat er bezoekuren waren.
Ik geloof niet dat de mevrouw onder de indruk was van de speech die ik daaropvolgend hield over cliëntgerichtheid. Het hielp wel toen ik overschakelde in termen van ligt te sterven en nu dat kamernummer. Pikant detail het bezoekuur blijkt al maar liefst vijf minuten achter de rug te zijn.
Wanneer komt nou toch de dag dat we het omdraaien: dat je de hele dag bij de patiënt mag komen en alleen tussen 13 en 14 uur niet, want dan is het rusttijd. Ik heb me er al eerder over verbaasd en bezoekuren iets van de jaren negentig gevonden en daar blijf ik bij.
Als een patiënt bezoek heeft zal hij minder snel op de bel drukken om niks, wordt hij vaker geholpen bij eten en naar het toilet gaan door anderen dan verplegend en verzorgend personeel en zo zijn er nog meer voordelen te benoemen. Wat houdt ons dan tegen in de ziekenhuiswereld? Omdat het niet past in het dagprogramma van verpleegkundigen? We waren er toch voor de cliënt………………
Een groep kikkers hupst door het bos. Twee kikkers uit de groep vallen in een diepe kuil. De overige kikkers bekijken een hoe diep de kuil is en constateren samen dat die twee er nooit meer uit komen. De twee kikkers in de kuil doen alsof ze de mening van de rest niet gehoord hebben en springen voor hun leven om uit de kuil te komen. Uiteindelijk luistert één van beide kikkers naar de groep, gaat in een hoek zitten, verstijft van de kou en sterft.
De andere kikker blijft verwoede pogingen doen om uit de kuil te springen. De rest blijft roepen dat hij het beter op kan geven. De kikker blijft springen en springt uiteindelijk toch hoog genoeg zodat hij de kuil uitkan.
De rest vraagt verbaasd aan de kikker: hoorde je ons niet? De kikker blijkt doof en legt uit dat hij dacht dat ze hem aanmoedigden om door te gaan omdat het hem zeker zou lukken om eruit te komen…………
Het illustreert maar weer hoe belangrijk het is in jezelf te geloven. Het geeft je net dat kleine beetje meer. Mijn eerste goede voornemen voor 2009 is hiermee een feit.