Vandaag heb ik een echte mijlpaal bereikt met mijn weblog: 100.000 hits vanaf de start.

Twee jaar geleden was daar het begin van de C3 weblog. Aarzelend, wat kan er, of wat niet? Hoe kom ik aan onderwerpen, twee berichten schrijven per maand, hoe krijg ik het voor elkaar? En gaan mensen het wel lezen?  Inmiddels is bloggen een onderdeel van mijn werk geworden en plaats ik gemiddeld een bericht of zes per maand.

Elke dag lezen gemiddeld 70 mensen mijn weblog, althans zo zeggen de statistieken. De meest populaire artikelen van dit moment zijn:

1.  Berekening bruto/netto formatie: een artikel wat laat zien hoe je de formatie kunt berekenen voor een verpleegafdeling.
2.  Kiezen voor kwaliteit: kwaliteit en tranparantie zijn van belang voor ziekenhuizen: wat doen ze er zelf mee op hun website?
3.  Bezoekuren zo jaren negentig: bestaan bezoekuren nog in ziekenhuizen of zijn patiënt én zijn omgeving al volledig onderdeel van het zorgsysteem?

Het gaat over zaken die ik in mijn werk tegenkom, mijn verbazingen en persoonlijke ervaringen. De zorg in het algemeen, slim organiseren in de gezondheidszorg en de zaken die je als een adviseur kan tegenkomen.

Wil je de berichten automatisch per mail ontvangen? Dat kan! Meld je rechtsboven aan de pagina aan door je mailadres in te vullen. Wanneer een nieuw bericht gepubliceerd wordt, ontvang je dit in je mailbox. Je kunt je ook abonneren op de totale C3log door hier linksboven je mailadres in te vullen. Je ontvangt dan wekelijks een update met de laatste berichten van alle C3-collega’s.

Alle lezers dank! Uiteraard graag tot een volgend bezoek aan mijn weblog.

Nog een laatste puntje: 100.000 bezoekers maakt mij uitermate nieuwsgierig. Wie zijn al die lezers van mijn blog? Ik ben benieuwd. Stuur me een mail of plaats een reactie. En mis je een onderwerp of heb je een tip voor een bericht? Laat het me weten.

2 Reacties » | Permanente link

In één van mijn opdrachten kreeg ik gisteren de gelegenheid met de bestuurder mee te gaan op mediatraining. Voor mij een nieuwe ervaring. Bovendien ook spannend, je moet toch een beetje met de billen bloot voor het oog van de camera én je opdrachtgever. Je kan er niet om heen want het staat op band en wordt uiteraard uitgebreid teruggekeken. Daarnaast  is kwetsbaar opstellen niet mijn allersterkste kant. Blijk ik ook nog eens in het bezit van wat (vrouwelijke) ijdelheid. Gelukkig bleek de angst dat ik na het zien van mezelf op beeld vijf weken zwaar op dieet moest toch ook nog ongegrond (drie weken is ook voldoende). Een meevaller.

Een tweede voordeel was het feit dat mijn collega Hans Hofhuizen woensdagavond om 22.00 uur te zien was in het NOS Journaal. Als interim-bestuurder werd hij geïnterviewd over het vak van bestuurder anno 2008. Dit naar aanleiding van de ontslaggolf onder zorgbestuurders het afgelopen half jaar. Maar goed, ik kon in ieder geval even afkijken hoe het moet.

De training werd verzorgd door Hugo Dittmar. In de studio van RTV Gouwestad was de ontvangst. Meteen onderworpen aan een interview voor TV waar een verslaggever je interviewt betreffende een ontstane crisissituatie. Overvallen, denken, praten, nadenken hoe sta ik, ondertussen oeps wat is er gezegd, kin omhoog in verband met mogelijke onderkin, oh jee weer een zin, niet gek laten maken, antwoord geven, niet te veel info weggeven, het is maar spel. Het duurde slechts een paar minuten, het leek een eeuwigheid. Ondertussen sprongen de gedachten van links naar rechts, inhoud, proces en vorm door elkaar.

De hele dag oefeningen gedaan voor de camera: jezelf voorstellen, vertellen over je passie en interviews voor een Tv-programma. Uiteraard met name gericht op het vormen van de boodschap en de congruentie tussen de boodschap van mij en die van de bestuurder. Afstemmen wat voor mij is en wat voor de bestuurder, maar toch ook gewoon de tips om niet te boos te kijken, je volume aan te passen en op zijn tijd iets meer lef te tonen.

Een uitermate nuttige en leerzame dag. Zowel inhoudelijk als voor de onderlinge samenwerking. Leuk en een echte aanrader!

Tot slot nog een paar tips voor mediacontacten van Hugo als uitsmijter:
O Neem gerust bedenktijd
O Ga niet in op speculaties
O Alleen een journalist weet wat nieuws is
O En zoals met alles: bouw ook aan de relatie.

Geen reacties » | Permanente link

Vorige week had ik een afspraak op een polikliniek als patiënt. Zoals velen wil ik zo vroeg mogelijk, want dat verstoort het minst mijn eigen werkdag. De eerste afspraak op deze polikliniek is om negen uur in de ochtend. Jammer want ik vind acht uur ook prima, zelfs nog wel eerder. Maar goed blijkbaar geen wachtlijstproblematiek en past het in de capaciteitsplanning om pas om negen uur te starten met de poli.

Om tien voor negen meld ik me in de hoop dat de dokter ook vroeg is en we mooi op tijd beginnen zodat ik weer snel mijn eigen ding kan gaan doen. Met mij zit nog een andere patiënt in de wachtkamer voor een andere dokter.
Om negen uur geen specialist te zien. Om tien over negen arriveert de dokter voor de andere patiënt. Om tien voor half tien ga ik maar eens vragen aan een verpleegkundige, wanneer ze denkt dat de dokter begint, ik had immers om negen uur een afspraak. Het antwoord: de dokter is al lang begonnen met het spreekuur. Ze is vast nog bezig met de patiënt voor u, de patiënt van negen uur. Ik ben de patiënt van negen uur dan is ze begonnen zonder mij.

De verpleegkundige vindt dat toch ook wat vreemd en gaat kijken, komt terug en zegt: de dokter is even aan het bellen. Maar ik had toch om negen uur een afspraak? Ja dat kon wel zo wezen, maar de dokter was aan de telefoon. Om vijf voor half tien word ik binnen geroepen. De dokter doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wellicht cq waarschijnlijk is het ook de normaalste zaak van de wereld. Ze komt in elk geval niet terug op de vertraging.

Ik ook niet, ik heb immers wat nodig van de dokter en waarom zou ik daar dan nu iets van zeggen. Ik heb even gedacht: zal ik weggaan en een nieuwe afspraak maken? Maar wie heb ik daar mee? Mezelf: ik heb immers wat nodig van de dokter en niet andersom.
Hoe zou dat nou komen dat dokters niet bedenken dat het heel storend is dat ze niet op tijd beginnen en daar vooral ook niet over communiceren? Waarom doen ze nou alsof het heel normaal is? Zouden ze wel eens nagedacht hebben over de andere kant van het verhaal?

Ik weet het niet. En als ik het verhaal van Albert over de kroketten lees, durf ik het zelfs te betwijfelen. Het is in ieder geval iets wat ik niet begrijp: niet in mijn rol als adviseur en als helemaal niet in mijn rol als patiënt………..

1 Reactie » | Permanente link

Deze week heb ik mijn opdracht in het Scheper Ziekenhuis in Emmen afgerond. Een opdracht gericht op operationele ondersteuning, een kruising tussen co-management en slim organiseren. Een jaar lang reed ik met regelmaat naar Emmen, vaak twee en soms zelfs drie keer in de week.

Emmen blijft voor mij een bijzondere opdracht: ik heb er immers mijn leven voor gewaagd. In januari 2007 reisde ik af naar Emmen om de offerte te bespreken. Het was de dag van die enorme storm die het leven in heel Nederland ontwrichtte en zo ook het mijne. Mijn dag eindigde uiteindelijk in een hotel in Emmen, nog vele nachten in Emmen zijn daarna gevolgd.

De vraag aan mij in Emmen was de volgende: bied die ondersteuning die ertoe leidt dat de operationeel managers op reguliere verpleegafdelingen enerzijds de going concern onder controle hebben, anderzijds de ombuigingen die betrekking hebben op hun eigen werkplek tot uitvoer weten te brengen. Leer daarnaast de managers op de poliklinieken hun blik meer naar buiten te richten en de contacten te onderhouden met de eerstelijn. Lees meer »

5 Reacties » | Permanente link

Ongedwongen netwerken zo kopt Metro vandaag op pagina 19. Netwerken schijnt hip en onderwerp van het artikel is een etentje van de Young Ooa. De Young Ooa is de jonge tak van de Orde van organisatieadviseurs, ofwel voor adviseurs tot en met 35 jaar.

Na een aantal inhoudelijke bijeenkomsten zoals een workshop over professioneel schrijven en een workshop personal branding bezocht ik ditmaal een informele bijeenkomst, een etentje. Zoals het artikel ook beschrijft waren we “slechts” met zes. Maar zo heeft elk nadeel zijn voordeel, tijd voor elkaar en tijd voor echte kennismaking en gesprekken.

Het leuke van de Young Ooa is dat je ervaringen deelt, kennis uitwisselt of gewoon lekker bijpraat met collega-adviseurs uit het land, van andere bureaus of zelfstandigen. Je hoort van elkaar hoe je omgaat met opdrachten en opdrachtgevers, creatieve ideeën voor workshops, etc,etc. Maar bovenal is het leuk en gezellig, niet onbelangrijk.

Dat is dan ook wat we vorige week deden: onder het genot van een hapje en een drankje uitgebreid bijpraten. Een geslaagde avond! Een etentje in het najaar? Count me in!

Geen reacties » | Permanente link