Gisteren bezocht ik het congres “Best Practices 2007”. Een dag waar 13 initiatieven uit de zorg de kans kregen zichzelf op de kaart te zetten. Een dag waarbij ideeën en plannen uit het land gedeeld worden om zo het potentieel te delen. Het werd een heel leuke dag! Zelden kom ik met zo’n goed gevoel terug van een congres.

Waarom dat zo was? Na een plenaire opening bezochten de aanwezigen zowel voor de lunch als na de lunch twee workshop ronden. Deze zijn uitgekozen op basis van een korte beschrijving van de initiatieven. Aan het eind van de dag werd zowel een juryprijs als een publieksprijs uitgereikt.

De jury stelde een top drie vast. De derde plaats ging naar Maatschappelijk Ondernemerschap en ketenintegratie. De Maasdeltagroep heeft een woon-zorgcomplex ontwikkeld waar onder andere diensten aan ouderen wordt geleverd door leerlingen van het ROC.
De tweede plaats was weggelegd voor Zorg en ondersteuning op afstand van de Zorgcentrale Dichterbij. Deze zorgcentrale biedt, in samenwerking met andere zorgaanbieders, technische toepassingen die veiligheid, zorg en aandacht brengen. Het gaat hierom brandveiligheid, intercom, zorgtelefoon en dergelijke. Tenslotte maakt de jury de winnaar bekend: Buurtzorg Nederland: een nieuw thuiszorgconcept dat werkt op vijf vestigingen. Kwaliteit wordt tegen een scherpe prijs geleverd.

Na de vakjury was de publieksprijs aan de beurt. Deze werd uitgereikt aan de Vivium Zorggroep. Vivium is bezig met vraaggericht werken voor toekomstbestendigheid. De ZZP’s als fundament en een benadering van het integrale cliëntperspectief: zorg, wonen, participatie en sociaal welbevinden.

Helaas heb ik geen van de prijswinnaars bezocht en toch was het een leuk congres. Locatie was goed verzorgd, het tijdschema klopte en de sfeer onder de deelnemers was uitermate open. Het werd voor mij zo leuk omdat ik weer een ervaring rijker ben. De ervaring van het speeddaten.

Alvorens de lunch begon werden de deelnemers aan lange tafels tegenover elkaar geplaatst. Op het moment dat de gong door de zaal klonk begon de ene helft van de tafel zich voor te stellen aan de persoon die tegenover hem/haar zat. Bij de klank van de gong kreeg de ander twee minuten de tijd om over zichzelf te vertellen. Na de laatste gongslag kregen de beide deelnemers twee minuten gesprektijd om te ontdekken wat ze voor elkaar konden betekenen. Wanneer het muziekje klonk schoof iedereen een plaats door naar rechts en begon het ritueel opnieuw. Zo deden we drie rondes speeddaten. Het gevolg: je voert drie leuke gesprekken, iedereen is een beetje lacherig, iedereen zit in dezelfde positie en iedereen is van zijn schroom af om met mensen te praten die je helemaal niet kent. Dit zette zich dus geruisloos voort tijdens de lunch.
Het is immers toch altijd spannend zo’n congres, ken ik mensen en zo nee, hoe regel ik aanspraak. Dat probleem werd dus vanzelf opgelost. Het werd de normaalste zaak van de wereld om wildvreemden aan te spreken. Super!

Aan het eind nog een energizer door de zaal liedjes te laten zingen en meer van dat soort ongein. Bruisend van de energie stapte ik grinnikend in de auto. Terugkijkend op een nuttige maar zeker ook aangename dag.

Geen reacties » | Permanente link

Op maandagmiddag zat ik in een klein café achter de kloveniersburgwal. Er kwam een man binnen met een geheel paars gezicht en kleine zwemmerige oogjes. Nog geen stap van de deur verwijderd struikelde hij en viel languit voor mijn voeten. Hij keek me droef aan en vroeg me op verdrietige toon hem overeind te helpen. Net toen ik op het punt stond hem de hand te reiken kwam een groen elfje binnen. Zij was me voor. Gelukkig maar, anders had ik nu paarse handen.

Met een dynamo zorgde de kroegbaas voor wat meer licht, zodat hij de schade op kon nemen. Eigenlijk viel het reuze mee, op de paarse handen van het groene elfje na. Om dit heugelijke feit te vieren, tapte de man voor ons allen een overheerlijk goudgeel biertje. We proosten eens met elkaar en het paarse mannetje nam afscheid. Hij ging zijn vriend yeti op de gletsjer bezoeken.

Daar zaten we dan het groene elfje met de paarse handen en ik, zo samen aan de bar. Op het moment dat ik me begon af te vragen waar ze vandaan kwam was ze al verdwenen. Ik zat weer alleen in een klein café achter de kloveniersburgwal. Het was alsof het mannetje er nooit was geweest.

Een hoop giroffel en ik schoot wakker. Gelukkig, het paarse mannetje en het groene elfje hadden net als ik helemaal niet aan de bar gezeten. Er was geen ufo geland en ik had ze ook alle zeven nog op een rij. Dat is boffen want de deadline nadert. Dat rapport moet toch echt nog af vandaag. Ik werp een blik op de wekker, kwart voor vier. Dan besluit ik me nog even om te draaien, zo midden in de nacht. Langzaam zak ik weer naar dromenland. Het laatste stukje film met het paarse mannetje trekt wederom aan mij voorbij. Dan zie ik dat hij toch op kadet is gevallen. Het paarse kleurtje is er verdwenen en heeft plaats gemaakt voor hel oranje. Eigenlijk niet eens zo’n gekke combinatie, paars met oranje. Net als in de jaren zeventig heel hip. Dan roept de droom, niet één paars mannetje, maar vele paarse mannetjes doen een massagebed. En ik? Ik slaap rustig verder………..

Gisteravond was ik naar een leuke bijeenkomst van de Young Ooa, een onderdeel van de Orde van organisatieadviseurs. De Young Ooa is speciaal opgericht voor en door jonge adviseurs (<35 jaar): Uiteraard dient het als netwerk, maar er wordt ook gewerkt aan persoonlijke ontwikkeling en deskundigheidsbevordering.

De workshop:  “Een adviseur een professionele Schrijver!” stond op het programma. Lees meer »

3 Reacties » | Permanente link

Zaterdagavond, alleen thuis en tijd voor mezelf. Ik heb een nieuw boek gekocht: Duizend schitterende zonnen van Kahled Hosseini en ik verheug me op een avondje mezelf verliezen in een boek. Nog even snel mijn mails doen en dan kan ik aan mijn boek beginnen. Maar dan: de TV en laptop springen uit, evenals het licht boven tafel. In het duister kijk ik eens om me heen en hoor vervolgens overal in de straat de deuren opengaan. Ik volg het voorbeeld, het is donker in de omgeving. We hebben geen van allen stroom.

Wat zou er aan de hand zijn? Niemand die het weet, niemand die het uit kan vinden: alle informatiebronnen doen het niet, zelfs de vaste telefoonlijn is afhankelijk van stroom. De mobieltjes hebben een beperkte batterij. Het landelijke storingsnummer vertelt door middel van een bandje dat er een probleem is met de elektriciteit in mijn postcodegebeid, goh.

Even voel ik mij onthand, ik kan niks, geen koffie zetten, maar ook geen boek lezen in het donker. En dan overheerst het genot: een moment helemaal niets. De stilte wordt versierd door de waxinelichtjes die inmiddels vrolijk in de huiskamer flakkeren. Drie uur later worden zij overruled door de lampen die aanschieten en de TV die begint te schreeuwen………….

1 Reactie » | Permanente link

Eerder schreef ik al dat bestuurders nog al eens vergeten medewerkers mee te nemen onderweg en mijn verbazing hierover. Als manager, maar ook als adviseur, moet je ervoor zorgen dat de beslissingen die je van plan bent te nemen gedragen worden in de organisatie. Dat wil zeggen dat de rest van de organisatie die beslissingen dus ook echt accepteert. Dat doe je door draagvlak te creëren. Daarom nu maar eens iets meer over draagvlak.

Wat is draagvlak? Volgens de Van Dale heeft draagvlak drie betekenissen waarvan één een ondersteunende groep is. Draagvlak creëren betekent ervoor zorgen dat je van tevoren ondersteuning en goedkeuring verwerft voor plannen die je wilt gaan uitvoeren of beslissingen die je wilt gaan nemen. Als je aan mensen vraagt wat draagvlak is krijg je het volgende soort antwoorden: een gezamenlijk doel hebben, motivatie, essentiële voorwaarde voor succes, samen verantwoording dragen. Draagvlak is support van de achterban, het leidt tot een goede kans van slagen. Het zorgdragen voor herkenning vooraf, kan immers teleurstellingen achteraf voorkomen. De mate van draagvlak bepaalt de haalbaarheid van plannen.

Uiteraard zijn er genoeg redenen te bedenken waarom het nu niet handig is om te werken aan draagvlak: tijdsdruk, te diverse belangen, concurrentie, conflicterende persoonlijkheden, wantrouwen, slechte communicatie, niet openstaan voor feedback, de locatie en ongetwijfeld nog veel meer elementen. Sommige zaken komen immers nooit uit. Echter voor processen in een organisatie, met name veranderingen, is draagvlak toch wel een kostbaar goed.

Hoe creëer je dan draagvlak? Draagvlak ontstaat niet vanzelf, is veranderlijk en vergt vervolgens ook nog eens onderhoud. Er bestaat helaas geen blauwdruk voor het creëren van draagvlak. Communicatie en informatievoorziening is van groot belang bij het creëren en onderhouden van draagvlak. Denk goed na wanneer je, wie bij het proces betrekt en wat je van die partij verwacht. Het te weinig betrekken is niet goed, maar het te veel en te vaak betrekken van alle mogelijke actoren kan ook belemmerend werken.
Om tot draagvlak te komen is het van belang dat je mensen kunt inspireren en beïnvloeden. Je communiceert op een wijze die motiveert, overtuigt en leidt tot versterking respectievelijk verandering van gedrag.

Natuurlijk kost het creëren van draagvlak tijd, maar het levert uiteindelijk altijd meer op: motivatie wordt gekweekt en weerstand wordt verminderd.

Geen reacties » | Permanente link

Al 106 Vlaamse en Nederlandse ziekenhuizen hebben zich aangesloten bij het Netwerk Klinische Paden (NKP). Uitgangspunt van dit netwerk is dat elke ingreep of opname in een ziekenhuis een ketting van zorghandelingen teweeg brengt. De ontwikkeling van een klinisch pad is tijdrovend en complex, omwille van het feit dat de praktijk complex is. Klinische paden zijn een methode om zorgprogramma’s operationeel te maken, ze op een systematische wijze te plannen en op te volgen in een organisatie. Het CBO omschrijft een klinisch pad als ‘een verzameling van methoden en hulpmiddelen om de leden van het multidisciplinair en interprofessioneel team op elkaar af te stemmen en taakafspraken te maken voor een specifieke patiëntenpopulatie.’ In feite wordt een ziekenhuis in kaart gebracht volgens het principe van de waardeketen. De ene activiteit is de klant van de vorige activiteit. Een reeks activiteiten waarmee een product of dienst wordt gecreëerd kan namelijk worden beschouwd als een waardeketen. Elke stap moet iets toevoegen aan een product dat door de klant als waardevol wordt beschouwd.

Zorgpaden leiden tot snellere en betere genezing van de patiënt, minder uitgaven in het ziekenhuis, en een gestroomlijnder werking van het ziekenhuis. Het gebruik van klinische paden leidt tot een betere afstemming en organisatie van de zorgverlening. Daarnaast kunnen klinische paden gezien worden als een middel dat de activiteiten inzichtelijk maakt en dat als basis kan dienen voor een activity based costing systeem. Een activity based costing systeem is een procedure waarbij de kosten worden toegerekend aan activiteiten, waarna de activiteiten worden toegerekend aan producten of diensten. Middels activity based management kunnen “niet waarde-toevoegende activiteiten” worden geëlimineerd. Hiermee wordt de klantbehoefte wel bevredigd echter de kostenefficiency neemt toe. Het gevolg is een daling van de kostprijs.

In die zin kunnen klinische paden het zelfde effect hebben als het beschrijven van de werkprocessen ten behoeve van de HKZ-certificering. Ze geven beide organisaties inzicht in de activiteiten en daarmee inzicht in de kosten van de dienstverlening aan patiënten. Hierdoor kunnen organisaties eenvoudiger strategieën formuleren die de operationele en financiële prestaties verbeteren. Een organisatie verwerft immers concurrentievoordeel door strategisch belangrijke activiteiten goedkoper of beter uit te voeren dan haar concurrenten.
 

1 Reactie » | Permanente link