Domme vragen bestaan niet. Althans dat heb ik me ooit eens laten vertellen. Dat maakt dat ik toch maar eens de vraag stel die ik al een tijdje in mijn hoofd heb. Wat is het belang van het CDA? Of anders gezegd: wat is het belang van Maxime Verhagen? Dat puzzelt me al eventjes.

Kijk, het belang van Mark Rutte in deze kabinetsformatie is me helder. De VVD is de grootste partij, wil graag regeren en dit lijkt voor hem de enige samenstelling om tot een kabinet te komen. Voor Mark zelf belangrijk want dan kan hij premier van Nederland worden. En wie wil dat nou niet? De buitenwereld kijkt daar niet van op. Die bedenkt: ach de ene wat minder vlotte man wordt ingeruild voor de andere wat minder vlotte man.

Een vrouw aan zijn zijde zou Mark goed doen, of een man. Dat laatste zou overigens wel veel bekijks trekken uit het buitenland. Wellicht een optie?

De belangen van de PVV en Geert Wilders zijn me ook helder. Niemand wil met de beste man regeren. Hoe zou het komen? En met deze gedoogsteun heeft hij de meest mogelijke invloed die hij met zijn partij kan hebben. Bij de eerste inventarisaties om te komen tot formatie is immers niet eens met hem gesproken. Bijkomend voordeel is dat Geert uiteindelijk kan zeggen dat hij niet verantwoordelijk was, zijn partij regeert immers niet.

Maar wat is dan nu het belang van het CDA of liever gezegd Maxime Verhagen? Zijn partij lijkt niet bepaald voorstander te zijn van deze formatie. Althans, ik zal het nuanceren, er heerst verdeeldheid binnen de partij. Waarom zou je willen samenwerken met de VVD en PVV? Het CDA heeft verloren tijdens de verkiezingen. Het kan dan verstandig zijn om even pas op de plaats te maken en eens te inventariseren wat de achterban wil.

Bovendien stel het CDA altijd dat het gezin een belangrijke bouwsteen is voor de maatschappij. Hoe verhoudt zich dat met de berichten dat de kindertoeslag omlaag gaat en vrouwen meer uren moeten gaan werken? En nog belangrijker: het CDA pleit voor respect. Respect ook voor geloofsovertuiging. Bij een van de onderhandelingspartners lijkt dit iets minder te bespeuren.

Bovendien als een van de samenwerkingspartners over je voorzitter spreekt zoals de heer Wilders van de week over de heer Bleerker heeft gedaan, getuigt dat niet van respect. Toch blijft Maxime maar door onderhandelen. In godsnaam voor wie en waarvoor?

Want zeg nou zelf: van deze te vormen regering met een dergelijke gedoogsteun worden we met zijn allen toch niet beter? Dus komen we terug bij de vraag: wat is het belang van Maxime?

Geen reacties » | Permanente link

Ik ben weer patiënt. Althans dat wil zeggen, we verwachten ons tweede kind. Dat kan ik makkelijk schrijven, het is immers niet meer te verbergen en dat hoeft ook niet. Daar ik beschik over een medische indicatie, verlopen de controles in het ziekenhuis en niet bij de verloskundige. Tot zover niets aan de hand. Het probleem is echter dat je door het ziekenhuis meteen tot patiënt gemaakt wordt met alles wat daarbij hoort (ook genoeg bloginspiratie).

Zo kreeg ik een vragenlijst thuisgestuurd over mijn ziektehistorie. Dezelfde vragenlijst als die ik twee jaar gelden tijdens de eerste zwangerschap al eens ingevuld heb. Bovendien ook nog verkeerd gekopieerd dus tweemaal vraag 8, 9 en 10. De vragen 6, 7 en 8 ontbraken.
Alle antwoorden zitten dus al ergens in mijn dossier. Toch moet ik de vragen opnieuw invullen. Hoe lang duurt het nu voordat dit soort zaken niet meer voorkomen. Dat historie met één druk op de knop inzichtelijk is. Dat ik niet weer hoef te vertellen wat er wel en niet in de familie voorkomt. Niet erg, maar vooral niet nodig.

Met een beetje digitaal dossier is een en ander voor de bakker. Al lang op de markt maar klaarblijkelijk nog steeds geen gemeengoed. Hoe lang zal dit nog duren?

Geen reacties » | Permanente link

Vorige week werd in diverse media, onder andere de Volkskrant bericht over de toename van dialysecentra sinds in 2002 het planningssysteem is afgeschaft. Het aantal centra neemt verhoudingsgewijs sneller toe dan het aantal dialysepatiënten. Het aantal centra is de afgelopen jaren zelfs verdubbeld.

Er ontstaan nu zorgen over het feit dat financiële prikkels belangrijker zijn dan de kwaliteit van zorg en dat het moeilijk is voor 100 centra om voldoende gekwalificeerd personeel te vinden. Dat is nu net marktwerking. Daarin kan je keuzes maken of je concurreert op prijs, kwaliteit, verhouding prijs/kwaliteit etc. Ligt je onderscheidend vermogen op de openingstijden, de reisafstand voor de cliënt of op de medische prestaties? Stuk voor stuk kunnen dit indicatoren zijn op basis waarvan de klant kiest. En zijn het er teveel, dan gaan er van zelf een aantal centra over de kop. Klopt, jammer van alle investeringen. Dat geld had ook aan een ander deel van de zorg besteed kunnen worden.

Maar dit is wat de overheid nastreeft: marktwerking in de zorg. Ik zelf ben geen voorstander want is de zorg een product waar je zelf voor kiest of overkomt het je? Daarnaast: hoe kun je nu voor marktwerking gaan als de gebruiker niet eens zelf betaalt.

1 Reactie » | Permanente link

Je komt het veel tegen management by memo. Kort gezegd we communiceren alleen met notities en briefjes met elkaar. Mensen die deze stijl hanteren denken ook dat wanneer er een beleidsnotitie ligt of dat ze een brief geschreven hebben dat de organisatie of de afdeling er dan ook naar gaat handelen. Dat dat dan vanzelf gaat zeg maar.

Nu zijn er boeken vol geschreven over verandermanagement en organisatieontwikkelingen, maar ik heb niet kunnen terugvinden dat management by memo dan een voorkeursstijl is.
Toch gebeurt het veel en op alle niveaus. Bijvoorbeeld: een raad van bestuur schiet een strategiedocument de organisatie in en denkt daarmee dat de nieuwe strategie een feit is.  Of een afdelingshoofd die met een gele post-it in een postvakje een gewijzigde dienst aankondigt.

Er zitten volgens mij twee aannames in:
1. men gaat er vanuit dat het gelezen wordt
2. men gaat er van uit dat mensen dan vanzelf gaan bewegen

Beide gaan volgens mij niet op. Als het al gelezen wordt, betekent dat niet dat mensen vanzelf bewegen, zeker niet als ze zelf geen urgentie voelen.

Wat maakt nou dat mensen toch voor deze stijl kiezen? Dit vraag ik me al een tijdje af maar ik ben er niet uit. Is het snelheid, in de categorie als het op papier staat kan ik een vinkje zetten en ben ik klaar? Is het schuiven met aapjes op de schouder, weer één minder want die is nu voor de buurman? Is het onzekerheid: niet weten hoe het anders moet? Of speelt het ontbreken van lef een rol: het is immers nooit prettig een lastige boodschap brengen?

Of speelt er iets heel anders? Nogmaals ik ben er niet uit. Maar ik zou zeggen, kijk elkaar eens in de ogen en ga de dialoog aan.

Geen reacties » | Permanente link

Idealiter worden vanuit de ingeschatte (dan wel afgesproken) productie over een jaar per afdeling bedacht hoeveel cliënten gezien worden, hoeveel zorguren gemaakt moeten worden en hoeveel mensen daarvoor nodig zijn. Afhankelijk van een door een organisatie gewenste bruto-netto factor kom je dan uit op formatie.

Helaas werkt het in de praktijk meestal niet zo. Formatie is vaak historisch bepaald en wordt toebedeeld. Met een beetje pech moet een organisatie 5% bezuinigen en geeft vervolgens elke afdeling een korting van 5%. Keuzes maken? Sommige afdelingen 10%, andere afdelingen geen korting is meestal niet aan de orde. Laat staan dat afdelingen opgeheven worden omdat bezuinigingen en strategische keuze leiden tot het afstoten of opheffen van een activiteit.

Daarover kan nog veel meer geschreven worden, maar nu maar eens uitgaan van een toegewezen formatie.  Maar al te vaak komt het voor dat afdelingen overschrijden op formatie en daar zijn een aantal redenen voor te bedenken (en dit lijstje is niet compleet):

• Het verzuimpercentage is hoger dan begroot
• Er ontbreekt een jaarplanning en vacatures worden daardoor altijd ingevuld
• Vervanging van zwangerschappen niet binnen het kader
• Het dienstenpatroon is niet passend bij de formatie

Dit laatste punt is interessant. Het komt nog heel vaak voor dat afdelingen een dienstenpatroon inzetten zoals ze dat al jaren doen. Ongeacht of dat passend is bij de toegewezen formatie. Afdelingen en hun operationeel leidinggevenden weten ook niet altijd hoe de berekening te maken van diensten naar formatie en andersom.

Daarom maar eens een grofmazig voorbeeld. Niet tot op het uur berekend, geen rekening houdend met eventuele zomersluitingen, productie-dips of toenames. Maar uitgaande van een evenwichtig cliënten-/patiëntenbestand gedurende het hele jaar.

Stel 3 dagdiensten, 2 avonddiensten en 1 nachtdienst op een team, gedurende 7 dagen per week.
Betekent dat je 6 diensten per dag, maakt 42 diensten per week nodig hebt, gedurende 52,2 weken per jaar. Dus in totaal per jaar 2193 diensten per jaar nodig.

Een fulltime verpleegkundige kan bruto (dus zonder vakantie, verlof, scholing en verzuim) 52,2 *4,5 = 234 diensten werken. Maar daar moet nog een bruto netto factor overheen. Dat betekent in praktijk dat een fulltime verpleegkundige bij een bruto-netto factor van 1,2 (als voorbeeld)
195 diensten per jaar kan werken.
De formatie passend bij dit dienstenpatroon is in dit geval 2193 diensten / 195 = 11,25 fte.

Op deze afdeling wordt dus een dienstenpatroon ingezet van 11,25 fte. Maar of deze afdeling ook 11,25 fte formatie heeft toegekend gekregen is de vraag.  In praktijk komt nogal eens voor dat toegewezen formatie en ingezette dienstenpatroon niet matchen.
Dus operationeel leidinggevenden: indien jullie structureel overschrijden op formatie, je ziekteverzuim binnen de perken blijft, is het een idee om eens na te gaan of de ingezette  mankracht (vrouwkracht) past bij de begrote formatie.

Geen reacties » | Permanente link